Kogo wskrzesił Jezus? Niezwykłe historie biblijne

Chrystus dokonał trzech spektakularnych cudów wskrzeszenia podczas swojej ziemskiej misji. Ewangelie opisują każdą z tych historii. Pokazują one niezwykłą moc Mistrza i Jego współczucie wobec ludzkiego cierpienia.

Wydarzenia te wstrząsnęły świadkami. Stały się niezaprzeczalnymi znakami Jego boskiej natury.

Poznasz historię córki Jaira – dwunastoletniej dziewczynki przywróconej do życia. Dowiesz się o synu wdowy z Nain, którego pogrzeb spotkał Jezusa przy bramie miasta. Odkryjesz także najbardziej znany przypadek – Łazarza z Betanii, przyjaciela Chrystusa.

Ważne jest zrozumienie różnicy między wskrzeszeniem a zmartwychwstaniem. Osoby wskrzeszone powróciły do normalnego życia ziemskiego i później ponownie umarły. Sam Jezus zmartwychwstał w chwale jako pierwszy, który pokonał śmierć na zawsze.

Ta fundamentalna różnica pomoże Ci lepiej pojąć sens tych biblijnych wydarzeń.

Najważniejsze informacje

• Jezus dokonał trzech głównych wskrzeszeń opisanych w Ewangeliach: córki Jaira, syna wdowy z Nain oraz Łazarza z Betanii
• Wskrzeszenie oznacza przywrócenie do doczesnego życia, podczas gdy zmartwychwstanie to powstanie do życia wiecznego
• Każda historia wskrzeszenia pokazuje różne aspekty mocy i miłosierdzia Chrystusa wobec cierpiących ludzi
• Osoby przywrócone do życia ostatecznie ponownie doświadczyły śmierci fizycznej
• Te cuda były niezaprzeczalnymi znakami boskiej natury Jezusa dla ówczesnych świadków
• Łazarz przebywał w grobie najdłużej – cztery dni przed swoim wskrzeszeniem

Wskrzeszenia jako cuda Jezusa

Moc przywracania życia zmarłym należała do najdonioślejszych cudów Jezusa. Te niezwykłe wydarzenia pokazywały pełnię Jego władzy nad naturą i śmiercią. Każda osoba wskrzeszona przez Chrystusa otrzymała drugą szansę na życie ziemskie.

W Ewangeliach znajdziesz trzy główne historie wskrzeszeń. Pierwszą z nich jest cud dokonany wobec córki Jaira, przełożonego synagogi. Gdy dwunastoletnia dziewczynka zmarła, Jezus przyszedł do domu.

Jezus powiedział zgromadzonym: „Nie płaczcie, bo nie umarła, tylko śpi”.

On zaś ująwszy ją za rękę rzekł głośno: Dziewczynko, wstań! Duch jej powrócił, i zaraz wstała.

Jezus użył aramejskiego zwrotu „Talitha kum”, co oznacza „Dziewczynko, wstań”. Była to natychmiastowa interwencja. Pokazała ona moc słowa Bożego nad śmiercią.

Drugą historią jest wskrzeszenie syna wdowy z Nain. Jezus spotkał kondukt pogrzebowy prowadzony przez zrozpaczoną matkę. Widok płaczącej kobiety, która straciła jedynego syna, wzruszył Go głęboko.

Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, stanęli – i rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię wstań! A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.

To spontaniczne współczucie pokazało ludzką stronę Jezusa. Historia ta tylko u Łukasza zapisana tworzy literacką paralelę. Przypomina wskrzeszenie syna wdowy w Sarepcie przez proroka Eliasza.

Najbardziej spektakularnym cudem było wskrzeszenie Łazarza z Betanii. Zmarły przebywał w grobie już cztery dni, gdy Jezus przybył. Celowo opóźnił swoją wizytę, aby pokazać pełnię swojej mocy nad śmiercią.

Przy grobie Jezus zapłakał, okazując swoje człowieczeństwo. Następnie zawołał potężnym głosem:

Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!

Każde z tych wskrzeszeń pokazuje różne aspekty działania Bożej mocy:

• Natychmiastowa interwencja – córka Jaira otrzymała życie z powrotem przez dotyk i słowo
• Spontaniczne współczucie – syn wdowy został przywrócony do życia z litości
• Zaplanowane objawienie chwały – Łazarz wyszedł z grobu dla pokazania mocy Bożej

W języku greckim określenie „egersis” (wskrzeszenie) odnosi się do ponownego uruchomienia procesów życiowych. To różni się od „anastasis” (zmartwychwstanie), które oznacza podniesienie do doskonałości. Biblijne wskrzeszenia miały charakter przywrócenia utraconego życia ziemskiego.

Osoby te nadal pozostawały niedoskonałe i śmiertelne. Nie otrzymały ciał niebiańskich, lecz powróciły do swojego poprzedniego stanu fizycznego. To pokazuje fundamentalną różnicę między wskrzeszeniem a zmartwychwstaniem.

Kontekst historyczny wskrzeszeń

Wskrzeszenia dokonane przez Jezusa miały korzenie w tradycji starotestamentowej. Wieki przed narodzeniem Chrystusa prorocy Izraela przywracali życie zmarłym w imieniu Boga Jahwe. Te wydarzenia kształtowały oczekiwania religijne społeczności żydowskiej.

Prorok Eliasz dokonał pierwszego udokumentowanego wskrzeszenia syna wdowy w Sarepcie. Według Pierwszej Księgi Królewskiej (1 Krl 17,17-22), Eliasz zastosował niezwykłą metodę. Położył się trzykrotnie na dziecku i modlił się żarliwie do Jahwe.

Podobnie działał prorok Elizeusz, uczeń Eliasza. W Drugiej Księdze Królewskiej (2 Krl 4,32-35) czytamy o wskrzeszeniu syna Szunemitki. Elizeusz przyłożył swoje usta do ust chłopca, oczy do oczu, ręce do rąk.

O Jahwe, Boże mój, błagam Cię, niech dusza tego dziecka znów wróci do niego!

Te starotestamentowe cuda wymagały długich modlitw i intensywnych rytuałów. Prorocy działali jako pośrednicy między Bogiem a ludźmi. Musieli prosić o interwencję Jahwe, bo nie posiadali własnej mocy.

W czasach Jezusa wierzenia żydowskie dotyczące zmartwychwstania były podzielone. Saduceusze całkowicie odrzucali koncepcję życia po śmierci. Nie wierzyli w zmartwychwstanie, aniołów ani duchy.

Faryzeusze głosili nadzieję na przyszłe zmartwychwstanie sprawiedliwych. Według ich nauczania miało ono nastąpić na końcu czasów. Marta wyrażała takie przekonanie: „Wiem, że zmartwychwstanie w dniu ostatecznym” (J 11,24).

Grecka terminologia biblijna wprowadza istotne rozróżnienie teologiczne. Słowo „egersis” (Konkordancja Stronga nr 1453) oznacza czasowe przywrócenie życia. Córka Jaira czy młodzieniec z Nain powrócili do zwykłego, ziemskiego istnienia.

Termin „anastasis” (Konkordancja Stronga nr 386) odnosi się do pełnego zmartwychwstania. Oznacza podniesienie do stanu doskonałości i życia wiecznego. Wszyscy wskrzeszeni przez Jezusa w końcu ponownie umarli, bo otrzymali tylko „egersis”.

Prawdziwe „anastasis” doświadczył jako pierwszy sam Jezus Chrystus po trzech dniach. Apostoł Paweł wyjaśnia tę różnicę w Pierwszym Liście do Koryntian:

Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni, ale każdy w swojej kolejności.

Cuda Jezusa przewyższały starotestamentowe precedensy pod wieloma względami. Chrystus nie potrzebował długich modlitw ani skomplikowanych rytuałów. Działał własną mocą, wydając proste polecenia: „Talita kum” czy „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz”.

Ta różnica w sposobie działania była kluczowa dla zrozumienia tożsamości Jezusa. Prorocy prosili Boga o interwencję, a Chrystus sam był źródłem mocy życiodajnej. To potwierdzało Jego boskość i autorytet przewyższający wszystkich poprzednich proroków.

Wskrzeszenia biblijne miały długą tradycję. Jednak cuda dokonane przez Jezusa stanowiły jakościowy przełom. Zapowiadały Jego własne zmartwychwstanie i obietnicę życia wiecznego dla wszystkich wierzących.

Wpływ wskrzeszeń na naukę Jezusa

Twoja reakcja na niezwykłe wydarzenie mówi wiele o tym, co zobaczyłeś. Po wskrzeszeniu młodzieńca z Nain ludzie poczuli święty lęk. Mówili: „Jakiś wielki Prorok pojawił się wśród nas!”

Dodali również: „Bóg nawiedził swój lud!” Te słowa pokazują, że rozpoznali w Jezusie kogoś wyjątkowego.

Wskrzeszenia potwierdzały Boską naturę Chrystusa. Stanowiły znaki nadchodzącego Królestwa Bożego. Jezus wyjaśniał swoim uczniom przyszłe wydarzenia.

„Nadchodzi godzina, w której wszyscy w grobach usłyszą jego głos”. Ci, którzy dobrze czynili, wyjdą do życia. Ci, którzy źle postępowali, staną przed sądem.

Istnieje zasadnicza różnica między osobami wskrzeszonymi przez Chrystusa a Jego zmartwychwstaniem. Łazarz wrócił do śmiertelnego życia. Jego ciało znów uległo śmierci.

Jezus powstał do życia wiecznego. Nie umrze już więcej.

Pusty grób w Wielkanoc stał się centralnym dowodem. Kamień został odsunięty, by uczniowie mogli wejść i zobaczyć. Anioł ogłosił kobietom: „Powstał, nie ma Go tu”.

To wydarzenie bezprecedensowe stało się fundamentem Twojej nadziei. Przez wiarę otrzymujesz udział w zwycięstwie nad śmiercią.

Adam Kaczmarek

Mieszkaniec Krzyżanowic i aktywny członek rady parafialnej. Od wielu lat zaangażowany w życie lokalnej wspólnoty. Na stronie parafialnej dba o to, abyście zawsze mieli dostęp do najważniejszych ogłoszeń, a także dokumentuje wydarzenia w naszej galerii. Prywatnie pasjonat historii regionalnej i miłośnik pieszych wędrówek.

CZYTAJ  Litania do Wszystkich Świętych: Pełny Tekst Modlitwy