Poniedziałek Wielkanocny – tradycje śmigusa-dyngusa i emaus

Poniedziałek Wielkanocny tradycje to fascynująca mieszanka wierzeń przedchrześcijańskich, obrzędów słowiańskich i chrzcielnej symboliki, której serce stanowią dwa znane każdemu Polakowi zwyczaje: śmigus-dyngus (oblewanie wodą i uderzanie witkami wierzbowymi) oraz emaus (wielkanocne odpusty i jarmarki). W Gdańsku Poniedziałek Wielkanocny wypełnia się kolorami Jarmarku Wielkanocnego na Długim Targu, odpustami przy Archikatedrze Oliwskiej oraz spacerami po historycznym Parku Oliwskim – a każdy z tych zwyczajów skrywa głęboką historię sięgającą co najmniej piętnastego wieku.

Czym jest Poniedziałek Wielkanocny?

Poniedziałek Wielkanocny to drugi dzień Świąt Wielkanocnych, przypadający w 2026 roku na 6 kwietnia. W Polsce jest dniem ustawowo wolnym od pracy na mocy Ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Kodeks pracy, art. 151). Dzień ten należy do okresu paschalnego, który trwa 50 dni od Zmartwychwstania Chrystusa aż do Zesłania Ducha Świętego, stanowiąc najbardziej radosny czas w roku liturgicznym.

Miejsce Poniedziałku Wielkanocnego w roku liturgicznym

Poniedziałek Wielkanocny to kontynuacja wielkanocnej radości. Liturgicznie należy do okresu paschalnego, kiedy Kościół czyta czytania poświęcone zmartwychwstańskim zjawieniom Chrystusa – spotkaniom z uczniami, sceną przy jeziorze czy drodze do Emaus. Tradycje wielkanocne i rok liturgiczny są ze sobą nierozerwalnie związane. W Kościele czytamy te sama teksty biblijne, które opowiadają o uczniach zmierzających do wioski Emaus (Ewangelia wg Łukasza 24, 13-35), co bezpośrednio nawiązuje do nazvanija jednego z głównych zwyczajów tego dnia.

Dlaczego to dzień wolny od pracy w Polsce?

Status dnia wolnego przyznano Poniedziałkowi Wielkanocnemu ze względu na jego znaczenie religijne dla większości Polaków wyznania katolickiego. To rozszerzenie świąt wielkanocnych poza Niedzielę Wielkanocną, co pozwala rodzinom na wspólne spędzenie czasu i świętowanie w bardziej na wyczerpujący sposób. Dzień wolny od pracy sprzyja pielęgnowaniu tradycji rodzinnych i uczestnictwu w Events – jarmarkach i odpustach, które organizowane są właśnie w Poniedziałek Wielkanocny.

Historia śmigusa-dyngusa – skąd pochodzi tradycja?

Śmigus-dyngus ma najbogatszą tradycję spośród wszystkich wielkanocnych obrzędów słowiańskich i sięga czasów, gdy Słowianie nie wiedzieli jeszcze nic o chrzcie ani o zmartwychwstaniu. Historia tego zwyczaju to opowieść o tym, jak dwa światy – pogański i chrześcijański – zespoliły się w jeden niezapomniany obrzęd.

Słowiańskie korzenie oblewania wodą

Pierwotnie oblewanie wodą pochodziło z przedchrześcijańskich rytuałów słowiańskich związanych z przywitaniem wiosny i kultem płodności. W starożytnych mitologiach słowiańskich woda była uważana za siłę oczyszczającą, uzdrawiającą i dającą życie. Jesienią woda symbolizowała koniec, zimą śmierć – ale wiosną, gdy roztapiała się na polach i dolinach, stawała się symbolem odrodzenia i nowych możliwości. Oblewanie się w pierwszych wiosennych dniach miało zapewnić zdrowotnie, płodność pól i bydła, a także ochronę przed złymi mocami.

Pierwsze pisemne wzmianki o oblewaniu wodą tradycja w Polsce pochodzą z XV wieku. Janka z Czarnkowa (kronikarz z XIV wieku) wspomina o obrzędach wiosennych, choć termin „śmigus-dyngus” utrwalił się w dokumentach kilka wieków później. Zwyczaj był tak glęboko zakorzeniony w polskiej kulturze, że Kościół nie tyle go zakazał, ile raczej zasymilował i nadał mu chrześcijańskie znaczenie.

Chrześcijańska symbolika wody w Wielkanoc

Gdy Polska przyjęła chrzest w 966 roku za sprawą księcia Mieszka I, Kościół stanął przed wyzwaniem: jak pogodzić przedchrześcijańskie wierzenia ze względem wody z nauką chrześcijańską? Odpowiedź była genialna – woda nie została zakazana, lecz reinterpretowana. W teologii chrześcijańskiej woda jest symbolem sakramentu chrztu, gdzie człowiek umiera dla starego, grzesznego życia i rodzi się na nowo w Chrystusie.

Wigilia Paschalna (Wielka Noc) jest temporalnym szczytem tego symbolizmu – właśnie wtedy Kościół błogosławił wodę chrzcielną, a wierni odnawiają przyrzeczenia złożone przy chrzcie. Oblewanie się w Poniedziałek Wielkanocny otrzymało zatem głębokie chrzescijańskie uzasadnienie: nie tylko budzenie wiosny, ale i przypomnienie o chrzcie, o wstąpieniu w komunię ze Zmartwychwstałym Chrystusem. To był genialny sposób na połączenie dwóch tradycji, dwóch światów wiary.

Jak zmieniał się zwyczaj na przestrzeni wieków?

W średniowiecznej Polsce śmigus-dyngus zwyczaje były znacznie bardziej surowe niż dziś – oblewanie było bardziej gwałtowne, a ukaranie (dyngus) boleśniejsze. Z czasem zwyczaj łagodniał, a jego formy dostosowywały się do lokalnych tradycji. W Krakowie i na Kujawie przybierał inne formy niż na Łowiczu czy w Pomeranii. W XIX wieku, w czasach zaborów, tradycja ta stała się również wyrazem tożsamości polskiej – sposobem na zachowanie polskości w obliczu rosyjskiej, pruskiej czy austro-węgierskiej dominacji. W XX wieku, szczególnie w czasach PRL-u, przywrócono jej bardziej ludowe, wesoły charakter, zmieniając się ją w zabawę dla całych rodzin.

Śmigus i dyngus – czy to to samo?

Wiele osób używa terminu „śmigus-dyngus” jakby to były jedno słowo opisujące jeden zwyczaj. W rzeczywistości są to dwa różne obrzędy, które z czasem się sploty, tworząc jeden, kompleksowy wielkanocny rytuał. Zrozumienie różnicy między nimi pozwala nam lepiej docenić bogatą strukturę polskich tradycji wielkanocnych w Polsce.

Śmigus – uderzanie witką wierzbową

Śmigus był pierwotnie samodzielnym obrzędem polegającym na uderzaniu drugiej osoby witką wierzbową, a następnie oblaniu jej wodą. Witka wierzbowa (gaik) była wybierana z pielęgnacją – musiała być gałąź wierzby, która właśnie się odradzała, pełna młodych pąków. Uderzenie witką wierzbową miało symbolizować zmuszanie do wiosny, „budzenie” drugiej osoby, przyniesienie jej zdrowia i urody wiosennej. Nazwa „śmigus” pochodzi od słowa „śmigać”, czyli uderzać czy machać.

W tradycji panowała wyraźna hierarchia: najpierw uderzano kobiety, szczególnie panny młode czy dziewczęta na wyjściu, następnie mężczyzn. W niektórych regionach oblewanie było poprzedzone małą sztuką teatralną – przebierańcy o ułożonych śpiewach (czasem drwiące) podchodzili do drzwi, żeby być oblani i otrzymać „okup”.

Dyngus – okup za nieoblewanie

Dyngus był formą „ubezpieczenia” – dziewczęta i kobiety mogły się „odkupić” od oblewania poprzez wręczenie podarunków. Termin „dyngus” pochodzi z niezupełnie pewnym pochodzeniem – część badaczy łączy go z czasownikiem „dąć” (nadymać), ale najprawdopodobniej to słowo onomatopeiczne naśladujące dźwięk szumów i śmiechów zabawy.

Tradycyjnym okupem były pisanki (jajka zdobione sloskami), pierniki, kwiaty, słodycze, a u ludności biedniejszej – pieniądze symboliczne. W niektórych miejscach dyngus mógł być bardziej kunsztowny – np. w Krakowie dziewczęta przygotowywały całe kosze drobnych podarunków. Ten zwyczaj odzwierciedlał również starą tradycję, że to kobiety (szczególnie panny młode) były „strażniczkami” domowego bogactwa i zdrowia.

Połączenie dwóch zwyczajów w jeden

Proces syntetyzacji śmigusa i dyngusa zajął kilka stuleci. Do XVI-XVII wieku obydwa zwyczaje funkcjonowały równolegle, ale nie zawsze razem. Najpóźniej do XVIII wieku wyłoniła się forma, którą znamy dzisiaj: najpierw oblewanie i uderzanie witką (śmigus), a potem wręczanie podarunków (dyngus). Polskafolk tradycja ostatecznie zaabsorbowała obie formy, tworząc jeden spójny obrzęd zwany „śmigus-dyngus”.

Emaus – wielkanocny odpust i jarmark

Jeśli śmigus-dyngus to zabawy wodne, to emaus Gdańsk i inne miasta to festiwal ludowy – gwar, barwy, zapachy piekarni i rzemiosła. Emaus to druga duża tradycja Poniedziałku Wielkanocnego, o równie bogatej historii i symbolice.

Geneza nazwy emaus – biblijna historia uczniów

Nazwa „emaus” pochodzi od wioski Emaus, do której zmierzali dwaj uczniowie Jezusa w dniu Zmartwychwstania (Ewangelia wg Łukasza 24, 13-35). Historia jest wzruszająca: uczniowie nie poznają Jezusa, nie rozumieją, co się stało. Jezus poucza ich o proroctwie, wyjaśnia Pisma, a gdy wsiadają do stołu, Jezus łamie chleb i wtedy – „otworzyły się im oczy”. Wiersz 31 staje się sednem: „Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, ale On zniknął im z oczu”.

Ta bibilijna scena stała się metaforem dla pojawienia się czegoś niespodziewanego, cudownego, pełnego radości wśród smutku. Emaus symbolizuje powrót do wspólnoty, wychodzenie z domu, spotkanie i celebrację.

Emaus w Krakowie i tradycja ogólnopolska

W Polsce najsłynniejszy emaus Gdańsk i inne ośrodki to przede wszystkim Kraków – emaus na Salwatorze przy kościele Najświętszego Salwatora (ul. Św. Bronisławy 9) organizowany jest bez przerwania od XV wieku. To największy w Polsce odpust wielkanocny, przyciągający tysiące ludzi z całego kraju. Krakowskiego emaus słynie z bogactwa rękodzieła – tu można kupić piękne pisanki, tradycyjne pierniki w kształcie kogutów, wyroby z warzochy, świece woskowe, tekstylia.

Emaus to odpust w dosłownym sensie – odpuszczanie grzechów w kościele, ale także okazja do spotkania się z przyjaciółmi i rodziną, do handlu, do poczucia wspólnoty. Tradycja lany poniedziałek historia jest więc nie tylko o wodzie – to również zbiór spotkań, handlu, świątyń i całego karnawału kolorów.

Wielkanocne odpusty i jarmarki w Gdańsku

W Gdańsku tradycja odpust wielkanocny Gdańsk ma własny charakter. Głównym miejscem jest Jarmark Wielkanocny na Długim Targu w Gdańsku, który odbywa się tradycyjnie w ostatnich dniach Wielkiego Postu i w Poniedziałek Wielkanocny. Tu można znaleźć rękodzieło z całej Polski – pisanki z Zalipca, tradycyjne stroje ludowe, pamiątki ze Stowic, ceramikę, drewniane zabawki dla dzieci.

Drugim ważnym miejscem jest Archikatedra Oliwska i jej historia przy ul. Cystersów 1A w Gdańsku-Oliwie. Tu odbywają się odpusty wielkanocne bezpośrednio związane z mszą rezurekcyjną (Roratią Wielkanocną) i spotkaniami rodzin. Park Oliwski, tuż obok kościoła, w Poniedziałek Wielkanocny tętni życiem – dzieci biegają między drzewami, rodziny przychodzą na spacery po formalnych obchodach religijnych.

Poniedziałek Wielkanocny w Gdańsku – co się dzieje?

Gdańsk w Poniedziałek Wielkanocny zmienia się w wielkie święto. Gdzie pójść, co zobaczyć, jak spędzić ten dzień z rodziną?

Jarmark Wielkanocny na Długim Targu i Długiej

Głównym epicentrum świętowania jest Stare Miasto Gdańska, szczególnie Długi Targ i Długa ulica. Tu rozciąga się wielkanocny jarmark z pamiątkami, rzemiosłem, kwiatami i wyrobami kulinarnymi. Stoiska pełne są pisanek w różnych wzorach, drewnianych zabawek, pamiątek ze Słowacji i z całej Polski. Restauratorzy i piekarze sprzedają tradycyjne potrawy: żurek, kiełbasę białą, mazurki, babki wielkanocne, palemki wielkanocne.

Jarmark tradycyjnie trwa od 10:00 do 20:00, choć dokładny harmonogram warto sprawdzić na oficjalnym programie Jarmarku Wielkanocnego w Gdańsku, który publikuje portal Miasta Gdańsk.

Odpust przy kościele w Oliwie i Wrzeszczu

Oliwa to dzielnica Gdańska słynąca z piękna swego kościoła i parku. W Poniedziałek Wielkanocny przy Archikatedrze Oliwskiej (ul. Cystersów 1A) odbywają się tradycyjnie msze święte i spotkania wielkanocne. Po mszy wiele rodzin spaceruje po Parku Oliwskim (ul. Opata Jacka Rybińskiego), którego alejki w wiosennych barwach są idealnym miejscem na family outing.

W Wrzeszczu, innej ważnej dzielnicy Gdańska, tradycje wielkanocne są pielęgnowane przy Kościele św. Józefa. Tam również odbywają się odpusty i spotkania wielkanocne, a sąsiedztwo pozwala na zwiedzanie ciekawych zakątków tej dzielnicy.

Dojazd do Oliwy tramwajem: linie 6 i 12 ZTM Gdańsk, przystanek „Oliwa Kościół” lub „Oliwa PKP”. Szczegółowy rozkład jazdy ZTM Gdańsk do Oliwy dostępny na oficjalnej stronie zarządu transportu.

Atrakcje dla rodzin z dziećmi w Gdańsku

Atrakcje turystyczne Gdańska wiosną w okolicę Poniedziałku Wielkanocnego to nie tylko rynek i kościoły. Muzeum Etnograficzne w Gdańsku (oddział Muzeum Narodowego) przy ul. Cystersów 19 w Oliwie organizuje czasem wystawy o tradycjach wielkanocnych – warto zweryfikować ich harmonogram bezpośrednio pod numerem 58 552 12 71.

Dla dzieci idealne są zabawy w parku, a także zakup słodyczy i pamiątek na jarmarku. Wiele galerii handlowych w Gdańsku organizuje również zabawy wielkanocne dla najmłodszych – poszukiwanie jajek, konkursy, face painting.

Symbolika wody – dlaczego oblewamy się w Poniedziałek Wielkanocny?

Woda wydaje się najprostszym elementem tradycji wielkanocnych, a tymczasem ma ona głęboką, wielowarstwową symbolikę, łączącą wierzenia pogańskie z chrześcijańskim sakramentem chrztu.

Woda jako symbol oczyszczenia i płodności

W przedchrześcijańskich mitologiach słowiańskich woda była żywiołem magicznym. Źródła, rzeczy, morze – były uważane za siedziby bóstw i moce nadprzyrodzone. Woda miała właściwości oczyszczające (zmywająca zło i grzechy), uzdrawiające (woda ze świętych źródeł uzdrawiała choroby), a także płodniące (deszcz dla pól, woda dla bydła).

Oblewanie wodą w Wielkanoc – pierwszym pełnym sławy dniu wiosny – miało być zatem błogosławieństwem: „Niech ta woda płodniści twoim polom, niech ochowuje ciebie przed chorobą, niech przyniesie ci zdrowie i szczęście przez cały rok”. To była forma magiczna, ale też przede wszystkim forma okazania troski i dobrych życzeń drugiej osobie.

Nawiązanie do chrztu – sakrament w tradycji paschalnej

Chrzest jest drugim narodzeniem człowieka w tradycji chrześcijańskiej. Wychodzenie z wody z chrztu Jezusa Chrystusa (Mateusz 3, 13-17) było momentem, gdy „otworzyły się niebiosa” i głos Boga powiedział: „To jest mój Syn umiłowany, w którym się upodobałem”. Każdy człowiek, który przyjmuje chrzest, wchodzi w tę tajemnicę – umiera dla starego życia i rodzi się do nowego w Chrystusie.

Wigilia Paschalna, która poprzedza Poniedziałek Wielkanocny, to największe święto chrztu w roku liturgicznym. Kościół błogosławił wodę chrzcielną, a wierni odnawiają przyrzeczenia złożone przy chrzcie: „Wyrzekam się szatana… i przylgam się do Chrystusa”. Oblewanie się w Poniedziałek Wielkanocny jest zatem nieświadomym dla wielu ludzi aktem odnowienia tych przyrzeczeń – symbolicznym „ponownym wchodzeniem” w wodę chrztu.

Ta chrzest wody symbolika Wielkanoc daje głębokie uzasadnienie dla tradycji, która mogłaby inaczej wydawać się chaotyczna czy pozbawiona sensu. Woda nie jest brudna czy zbezczeszcająca – jest uświęcona, życiodajna, wzniosła.

Jak świętować Poniedziałek Wielkanocny w 2026 roku?

Praktyczne porady na ostatnie strony artykułu – jak spędzić ten dzień wspólnie z rodziną, respektując tradycje i zarazem tworząc nowe wspomnienia.

Tradycyjne potrawy na lany poniedziałek

Poniedziałek Wielkanocny to kontynuacja wielkanocnego stołu z Niedzieli. Polskie tradycje kulinarne na Poniedziałek Wielkanocny 2026 obejmują:

• Żurek – żur (żytni zakwas) z białą kiełbasą, ziemniakami i jajkami
• Biała kiełbasa – ugotowana, podawana na ciepło z chrzanem
• Jajka w wiele form – na twardo, w sosie holenderskim, w galarecie
• Mazurek wielkanocny – placek drożdżowy z owocami suszonymii i migdałami
• Babka wielkanocna – ciasto drożdżowe ze smalcem i rodzynkami
• Palemki – małe bułeczki drożdżowe w kształcie wianuszka
• Szynka pieczona – resztka z przeddzień
• Żelki i bitki – desery wielkanocne

Tradycyjnie na stole pojawia się również chrzán (chrzan żarty), musztarda, chleb żytni i maślany. To potrawy, które rodzinnie przygotowywano przed Wielkanocą i które porcjuje się teraz rodzinie, sąsiadom, przyjaciołom.

Zabawy i gry dla całej rodziny

Zabawy na wielkanocne zabawy dla dzieci w Poniedziałek Wielkanocny powinny być przyjemne dla wszystkich:

• Szukanie pisanek (easter egg hunt) – rozsypujemy colorful jajka w ogrodzie czy mieszkaniu
• Oblewanie wodą za obopólną zgodą – nie siła, nie bez pytania, ale zabawa
• Konkursy na pisankę najpiękniejszą – dzieci malują swoje wzory
• Gry terenowe w parku – gawędy, biegi, zabawy grupowe
• Spacery poznawcze – po atrakcjach turystycznych Gdańska wiosną
• Konkursy kulinarne – przygotowanie małych potraw czy dekoracji cukierniczych

Śmigus-dyngus a szacunek do drugiego człowieka – nowe podejście

Współcześnie coraz więcej osób rozumie, że śmigus-dyngus zwyczaje powinny być wyrażeniem radości i dobru, a nie przemocy czy naruszania granic osobistych. Istotne jest, aby każdy uczestnik obrzędu wyraził zgodę na oblewanie. Jeśli ktoś nie chce być oblewany, trzeba to uszanować.

Współczesne podejście do śmigusa-dyngusa to raczej symboliczne zabawy: lekkie opryskiwanie wodą (bez brutalności), wręczanie podarunków (śmieszne lub praktyczne), wspólne śmianie się. Obrzęd powinien wzmacniać więzi między ludźmi, a nie je naruszać. Dla dzieci szczególnie ważne jest, aby zabawy były zaplanowane z czasem, aby wszystkie mogły się bawić w swoim tempie.

W Gdańsku w Poniedziałek Wielkanocny 2026 spróbuj nowego podejścia: najpierw Jarmark Wielkanocny i jego barwy, potem msze czy odpusty (jeśli jesteś osobą wierzącą), a następnie przytulne zabawy w gronie bliskich, z szacunkiem dla każdego uczestnika. To właśnie duchowe dziedzictwo polskie tradycje ludowe Wielkanoc – nie zabawy dla siebie, ale spotkanie i dzielenie się radością zmartwychwstania.

FAQ

Co to jest śmigus-dyngus i skąd pochodzi?

Śmigus-dyngus to tradycja oblewania wodą w Poniedziałek Wielkanocny, wywodząca się z przedchrześcijańskich obrzędów słowiańskich związanych z wiosną i kultem wody. Pierwotnie były to dwa osobne zwyczaje: śmigus (oblewanie i uderzanie witkami wierzbowymi) oraz dyngus (wykupienie się podarunkami), które z czasem połączono w jeden obrzęd. Woda symbolizowała oczyszczenie i płodność, a w chrześcijańskiej interpretacji nawiązywała do sakramentu chrztu.

Kiedy wypada Poniedziałek Wielkanocny w 2026 roku?

Poniedziałek Wielkanocny w 2026 roku przypada na 6 kwietnia 2026. Jest to dzień ustawowo wolny od pracy w Polsce na mocy Ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy. Dzień ten należy do okresu paschalnego trwającego 50 dni od Zmartwychwstania Chrystusa.

Co to jest emaus i gdzie się odbywa?

Emaus to tradycyjny odpust i jarmark ludowy organizowany w Poniedziałek Wielkanocny, którego nazwa nawiązuje do biblijnej miejscowości, do której zmierzali uczniowie Chrystusa po Zmartwychwstaniu (Ewangelia wg Łukasza 24, 13-35). Najsłynniejszy emaus w Polsce odbywa się w Krakowie na Salwatorze przy kościele Najświętszego Salwatora, a w Gdańsku podobne odpusty wielkanocne organizowane są przy kościołach w Oliwie (Archikatedra Oliwska, ul. Cystersów 1A) i innych dzielnicach.

Dlaczego oblewamy się wodą w Poniedziałek Wielkanocny?

Oblewanie wodą w lany poniedziałek ma dwojaką symbolikę: słowiańską (woda jako symbol płodności, zdrowia i odrodzenia wiosną) oraz chrześcijańską (nawiązanie do chrztu i odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych podczas Wigilii Paschalnej). Obie tradycje splotły się w jeden wielkanocny zwyczaj kultywowany od co najmniej XV wieku. Woda w tradycji słowiańskiej uważana była za żywioł magiczny, oczyszczający, uzdrawiający i dający życie.

Gdzie obchodzić Poniedziałek Wielkanocny w Gdańsku?

W Gdańsku Poniedziałek Wielkanocny najlepiej świętować na Jarmarku Wielkanocnym na Długim Targu w Starym Mieście, gdzie znaleźć można rękodzieło, pisanki i tradycyjne potrawy wielkanocne. Warto również odwiedzić Archikatedrę Oliwską (ul. Cystersów 1A) na odpust wielkanocny i spacer po Parku Oliwskim. Muzeum Etnograficzne przy ul. Cystersów 19 w Oliwie oferuje wystawy o tradycjach wielkanocnych (tel. 58 552 12 71). Do Oliwy można dojechać tramwajem linii 6 lub 12.

Czy śmigus-dyngus jest obowiązkowy? Czy można odmówić?

Śmigus-dyngus to zwyczaj, nie obowiązek – każdy ma prawo odmówić bycia oblanym. Współcześnie coraz częściej podkreśla się, że tradycja powinna być zabawą za obopólną zgodą i z szacunkiem do drugiej osoby. Oblewanie bez zgody może być potraktowane jako naruszenie nietykalności osobistej. Współczesne podejście to zabawy zaplanowane z czasem, gdzie każdy uczestnik wyraża chęć udziału.

Jakie potrawy je się w Poniedziałek Wielkanocny?

W Poniedziałek Wielkanocny tradycyjnie podaje się resztki wielkanocnego śniadania: żurek z białą kiełbasą, jajka w różnych postaciach (na twardo, w sosach), szynkę, mazurek wielkanocny i babkę wielkanocną. Towarzyszą im chrzán żarty, musztarda, chleb żytni i maślany. W wielu polskich domach to dzień rodzinnych biesiad i kontynuacji świątecznego jadłospisu z Niedzieli Wielkanocnej.

Jak dojechać do Oliwy na Poniedziałek Wielkanocny tramwajem?

Do Oliwy w Gdańsku najwygodniej dojechać tramwajem linii 6 lub 12 ZTM Gdańsk – przystanek „Oliwa Kościół” lub „Oliwa PKP”. Szczegółowy rozkład jazdy i ewentualne zmiany w kursowaniu podczas świąt warto sprawdzić na oficjalnej stronie rozkład jazdy ZTM Gdańsk do Oliwy pod adresem ztm.gda.pl. W dniu Poniedziałku Wielkanocnego mogą obowiązywać zmienione rozkłady.

Adam Kaczmarek

Mieszkaniec Krzyżanowic i aktywny członek rady parafialnej. Od wielu lat zaangażowany w życie lokalnej wspólnoty. Na stronie parafialnej dba o to, abyście zawsze mieli dostęp do najważniejszych ogłoszeń, a także dokumentuje wydarzenia w naszej galerii. Prywatnie pasjonat historii regionalnej i miłośnik pieszych wędrówek.