Sw. Tomasz z Akwinu – doktor anielski i autor Sumy Teologicznej

Św. Tomasz z Akwinu (1225-1274) to jeden z najważniejszych teologów i filozofów chrześcijańskich w historii, którego nauczanie pozostaje fundamentem katolickiej nauki do dziś. Zwany doktorem anielskim za niezwykłą głębię myślenia, stworzył Sumę Teologiczną – monumentalne dzieło, które definiuje kierunek scholastycznej refleksji nad wiarą i rozumem, a jego wpływ na teologię naturalną, etykę cnót i prawo naturalne jest żywy zarówno w seminariach duchownych, jak i w uczelniach katolickich na całym świecie.

Kim był św. Tomasz z Akwinu – życie i powołanie

Św. Tomasz z Akwinu urodził się około 1225 roku w Akwino, małym miasteczku w Królestwie Sycylii (dzisiejsza Włochy), w szlacheckiej rodzinie d’Aquino. Od piątego roku życia wychowywał się w benedyktynskim opactwie Monte Cassino, jednym z najstarszych i najważniejszych klasztorów zachodniej Europy, gdzie otrzymał solidne wykształcenie klasyczne i religijne. To tutaj, wśród mnichów benedyktynów, młody Tomasz zasiąkał duchem modlitwy, studiów i zakonne dyscypliny.

Około 1244 roku, wbrew zdecydowanemu sprzeciwowi swojej arystokratycznej rodziny, która miała inne plany dla przyszłości syna, Tomasz wstąpił do zakonu Dominikanów, oficjalnie zwanego Zakonem Kaznodziejskim (Ordo Praedicatorum). Ten krok wywołał wielki smutek i gniew jego matki – rodzina sycylijska uważała zakonny habit za poniżenie swego nazwiska. Jego bracia nawet porwali go i trzymali w więzieniu przez przeszło rok, aby zmienić jego determinację, ale bez powodzenia.

Po wstąpieniu do dominikanów Tomasz odbył studia u jednego z największych umysłów średniowiecznych – Alberta Wielkiego (Albertus Magnus). Najpierw studiował w Kolonii, potem w Paryżu, gdzie Albert prowadził wykłady na Uniwersytecie Paryskim. To właśnie Albert dostrzegł w swoim młodym uczniu niezwyczajny talent intelektualny i wprowadził go w głębokie studium filozofii Arystotelesa, która wówczas dopiero zaczynała być znana w Europie Zachodniej. Pod kierunkiem Alberta Tomasz opanował arystotelesowską metafizykę, logikę i fizjologię – wiedzę, która stanie się podstawą jego przyszłej twórczości teologicznej.

Przez większość swojego życia Tomasz pracował jako dominikański magister theologiae (mistrz teologii), wykładając w Paryżu, Rzymie i Neapolu. Jego reputacja rozchodziła się po całej Europie jako głosu wielkich intelektualistów tamtych czasów. Poza pracą akademicką angażował się również w polemiki teologiczne, odpowiadając na różne herezje i pytania wysyłane przez biskupów i papieży.

Św. Tomasz z Akwinu zmarł 7 marca 1274 roku w opactwie Fossanova, we włoskim regionie Lazio, w drodze na Sobór Lyoński II zwołany przez papieża Grzegorza X. Jego zgon nastąpił niezwykle szybko – w ciągu zaledwie kilku tygodni od przyjazdu do opactwa. Legenda głosi, że przed śmiercią przeżył mistyczne doświadczenie, które skłoniło go do wznowienia pracy nad Sumą Teologiczną, którą wcześniej przerwał, mówiąc o swojej wizji: „Nie mogę pisać więcej; wszystko, co napisałem, wydaje mi się słomą w porównaniu z tym, co widziałem”.

Doktor anielski – skąd pochodzi ten tytuł

Przydomek „doctor angelicus” (doktor anielski) ma głębokie znaczenie w średniowiecznej terminologii kościelnej i teologicznej. Nie pochodzi on z żadnego cudownego objawienia, lecz z uznania niezwykłej głębi i jasności jego myślenia teologicznego. Średniowiecze darzało bardzo wysokim szacunkiem intelektualistów, którzy potrafili syntetyzować złożone zagadnienia w klarowny system; porównywano ich umysły do rozumu anielskiego, który według scholastycznej filozofii jest czysty, niemieszany z materialnością i zdolny do całościowego ujęcia prawd.

Tomasz z Akwinu otrzymał ten tytuł nie tylko za żywą tradycję (jako że sam go nigdy nie używał), ale również ze względu na legendy monastyczne, które mówiły o nadprzyrodzonej pomocy. Opowiadano, że podczas intensywnych modlitw i studiów, szczególnie w Paryżu, svjatoj Tomasz otrzymywał niewidzialne wsparcie od aniołów lub wizje towarzyszące jego medytacjom. Chociaż źródła historyczne takich zdarzeń są bardziej literackie niż dokumentowane, stanowily one część kultu świętego, który ukształtował się wkrótce po jego śmierci.

Większą wagę ma fakt, że Tomasz z Akwinu przeszedł formalny proces kanonizacyjny. Papież Jan XXII ogłosił go świętym 18 lipca 1323 roku w Avignon – mniej niż 50 lat po jego śmierci, co było niezwykłym przyspieszeniem procedury. To świadczy o szybkim uznaniu jego świętości w Kościele.

W 1567 roku papież Pius V formalnie ogłosił Tomasza z Akwinu Doktorem Kościoła (Doctor Ecclesiae), czyli jednym z grona najbardziej autorytatywnych piszarzy kościelnych, których nauczanie Kościół uznaje za szczególnie warte naśladowania i głoszenia. Do grona tej elity należy zaledwie 37 osób na całej historii Kościoła katolickiego. Inne główne doktory to św. Augustyn, św. Hieronim, św. Grzegorz Wielki, św. Tomasz z Canterbury czy św. Teresa z Avili.

Tytuł doktora anielskiego przywarł do jego osoby i od tamtej pory konsekwentnie pojawia się w liturgii, w dokumentach kościelnych i w powszechnym języku. W polska tradycji religijnej znany jest przede wszystkim pod tym właśnie mianem, choć niektórzy mówią o nim też jako o „doktorze uniwersalnym” za jego niezwykłą wszechstronność.

Suma Teologiczna – najważniejsze dzieło św. Tomasza

Summa Theologiae (Suma Teologiczna), czasami określana jako Summa Theologica, to nie tylko dzieło wielkości godne podziwu, lecz kamień węgielny katalickiej teologii na kolejne siedem stuleci. Zaczynając pisanie około 1265 roku, Tomasz z Akwinu pracował nad tym monumentalnym dzielom przez prawie dekadę, zanim niezwykłe doświadczenie mistyczne w grudniu 1273 roku skłoniło go do przerwania pracy.

Dzieło dzieli się na trzy główne części: Prima pars (pierwsza część) zajmuje się naturą Boga, jego atrybutami, stworzeniem świata i aniołami; Secunda pars (druga część) obejmuje nauczanie o człowieku, jego celu ostatecznym, cnotach, grzechach i kwestiach moralnych; Tertia pars (trzecia część) poświęcona jest Chrystusowi, jego wcieleniu, odkupieniu i sakramentom. Całość zawiera ponad 500 kwestii (quaestiones) podzielonych na 2669 artykułów (articuli).

Metoda scholastyczna, którą Tomasz stosuje w Sumie, to nie zwykła wypowiedź teologiczna, lecz precyzyjny system logiczny. Każdy artykuł követuje zawsze taką samą strukturę: obiectio (przedstawienie sprzeciwu), sed contra (jednak przeciwko temu), responsio (odpowiedź autora, zawsze największa sekcja) i ad objectiones (odpowiedzi na poszczególne zastrzeżenia). Ten sposób pisania, chociaż dla nowoczesnego czytelnika może wydawać się żmudny, miał precyzyjny cel edukacyjny: uczyć ścisłości myślenia i poznawania głębokich prawd poprzez ich konfrontowanie z trudnościami.

Mimo wielkości dzieła, pozostała niedokończona. Po doświadczeniu mistycznym z 6 grudnia 1273 roku Tomasz nie mógł już pisać. Trzecia część została następnie uzupełniona przez jego ucznia Reginolda z Piperno, który zebrał notatki mistrza i opublikował dzieło pod nazwą Supplementum, choć tekst ten należy traktować z pewnymi zastrzeżeniami.

Wpływ Sumy Teologicznej na teologię katolicką jest niemożliwy do przecenienia. W średniowieczu stała się podręcznikiem w każdym seminarium duchownym i na każdej uniwersyteckiej fakultecie teologicznej. Po renesansie, w czasach nowożytnych, choć była krytykowana przez reformatorów, pozostała fundamentem nauki w Kościele katolickim. Encyklika Aeterni Patris papieża Leona XIII z 1879 roku, zwana „wielką kartą restauracji tomizmu”, kazała powrócić do nauki św. Tomasza jako oficjalnego systemu katolickiego myślenia akademickiego – dając początek ruchowi neotomizmu.

Do dziś Suma Teologiczna pozostaje obowiązkową pozycją w każdym seminarium diecezjalnym i fakultecie teologicznym Kościoła katolickiego. Dostępna jest w polskich wydaniach naukowych u wydawcy Antyk i PWN, choć pełny tekst czytają głównie studenci teologii. Dla szerokich mas dostarczane są antologie, skróty popularnonaukowe i artykuły omawiające poszczególne zagadnienia.

Pięć dróg – dowody na istnienie Boga według Tomasza z Akwinu

Jedno z najsławniejszych fragmentów Sumy Teologicznej to tzw. pięć dróg (quinquae viae) – pięć rozumowych argumentów na rzecz istnienia Boga, zawarte w Sumie I, kwestia 2, artykuł 3. Chociaż to nie są jedyne dowody na Bożą egzystencję, które Tomasz znał lub podawał, te pięć argumentów zostały wyróżnione z powodu ich logicznej jasności i wpływu na filozofię zachodniej tradycji.

Pierwsza droga – argument z ruchu (ex motu): Widzimy, że rzeczy się poruszają. Każde poruszające się coś musi być poruszane czymś innym (bo nic się samo z siebie nie porusza). Jeśli źródła ruchu byłyby nieskończone, nigdy nie rozpoczęłoby się żadne poruszenie. Dlatego musi istnieć jakieś pierwsze, nieruchome źródło ruchu – Bóg.

Druga droga – argument z przyczynowości (ex causa): W świecie widzimy przyczyny i skutki. Każdy skutek ma przyczynę. Porządek przycyn nie może być nieskończony. Dlatego musi istnieć pierwsza przyczyna nieuprzedniana niczym innym – Bóg.

Trzecia droga – argument z przygodności bytu (ex necessario et contingenti): Rzeczy w świecie są przygodne – mogą istnieć lub nie istnieć. To, co jest przygodne, pochodzi od czegoś koniecznego. Nie można mieć nieskończonego ciągu rzeczy przygodnych. Musi zatem istnieć byt konieczny, którego konieczność nie pochodzi z niczego innego – Bóg.

Czwarta droga – argument ze stopni doskonałości (ex gradu perfectionis): Zauważamy różne stopnie doskonałości w bycie: rzeczy są mniej lub bardziej dobre, słuszne, szlachetne. Porównywanie rzeczy wymaga standardu doskonałości. Tym standardem musi być coś doskonałego w najwyższym stopniu – Bóg.

Piąta droga – argument z celowości (ex fine, teleologiczny): Rzeczy pozbawione rozumu działają dla pewnych celów. To, co pozbawione rozumu, nie może działać celowo samo z siebie. Musi zatem istnieć istota o rozumie, która kieruje wszystko ku określonym celom – Bóg.

Te pięć dróg czerpią inspirację z Arystotelesa i jego Metafizyki, ale są oryginalnym opracowaniem Tomasza. W średniowieczu były nauczane prawie uniwersalnie, stały się kanoniczne w seminariach katolickich i pozostają ważne do dzisiaj. W dwudziestym i dwudziestym pierwszym wieku pięć dróg wznowiło zainteresowanie w kontekście nowej teologii naturalnej (ang. New Natural Theology), reprezentowanej przez filozofów takich jak Alvin Plantinga czy Richard Swinburne, którzy przywoływali te argumenty w ich współczesnych wersjach w dyskusji z ateizmem i agnostycyzmem.

Filozofia i etyka tomistyczna – kluczowe poglądy

Wielkość myśli św. Tomasza z Akwinu polega na tym, że dokonał syntezy dwóch światów: starożytnej filozofii greckiej, szczególnie Arystotelesa, oraz chrześcijańskiego objawienia. Jego poprzednicy w średniowieczu, tacy jak Augustyn czy Anzelm, także starali się łączyć wiarę i rozum, ale robili to bardziej platonistycznie. Tomasz, odkrywając w pełni tekst Arystotelesa (wcześniej dostępny tylko fragmentarycznie, przede wszystkim poprzez islamskich komentatorów), stworzył nowy system, w którym rozum i wiara nie walczą, lecz harmonizują.

Dla Tomasza rozum jest szlakiem do prawdy, a wiara go uzupełnia i prowadzi do prawd niedostępnych dla samego rozumu (takich jak tajemnica Trójcy czy Wcielenia). Nie ma konfliktu między nauką a wiarą – są to dwie drogi do poznania harmonijnego wszechświata. To stanowisko nosi nazwę tomizmu.

W etyce św. Tomasz z Akwinu kładzie nacisk na etykę cnót (virtue ethics) – to znaczy na rozwijanie dobrych nawyków i charakteru. Cztery główne cnoty (kardynalne) to roztropność, sprawiedliwość, mstwo i umiarkowanie. Obok nich istnieją cnoty teologalne: wiara, nadzieja i miłość. To podejście opiera się na Arystotelesowskiej idei, że cnotliwość to złoty środek między przesadą a niedostatkiem.

Ważnym elementem tomistycznej etyki jest prawo naturalne. Tomasz uważa, że istnieje obiektywny porządek moralny, zakorzeniony w naturze ludzkiej i rozumie Boga. Człowiek, posiadając rozum, może odkryć te prawa poprzez refleksję. To prawo naturalne jest fundamentem zarówno dla nauki chrześcijańskiej o moralności, jak i dla porządku społecznego i prawnego.

Neotomizm to odnowienie i reinterpretacja nauki Tomasza w XX wieku. Encyklika Aeterni Patris papieża Leona XIII z 4 sierpnia 1879 roku zapoczątkowała wielki powrót do tomizmu w kościelnych uczelniach. Wielcy myśliciele dwudziestego wieku, tacy jak Jacques Maritain (francuski filozof) czy Etienne Gilson (kanadyjski historyk filozofii), pracowali na rzecz wykazania aktualności tomistycznego myślenia dla zagadnień współczesnych: demokracji, praw człowieka, bioetyką, dialogu nauki i wiary.

W najnowszych czasach papież Jan Paweł II w encyklice Fides et Ratio z 14 września 1998 roku wyraźnie powołuje się na św. Tomasza z Akwinu jako na myśliciela, którego dzieło pozostaje fundamentem dla dialogu między wiarą a rozumem. To pokazuje, jak żywa i aktualna pozostaje jego myśl w katolickim nauczaniu.

Święto św. Tomasza z Akwinu i jego patronat

Liturgiczny kult św. Tomasza z Akwinu reguluje się przez Kościół katolicki zarówno w wymiarze zachodnim (łacińskim), jak i we wspólnotach katolickich na całym świecie. Jego święto obchodzone jest 28 stycznia w kalendarzu kościelnym obowiązującym po reformie liturgicznej II Soboru Watykańskiego z 1969 roku. Wcześniej, przed tą reformą, święto przypadało 7 marca – dokładnie w rocznicę śmierci świętego w 1274 roku.

Data 28 stycznia została wybrana nie bez powodu: w Polsce i innych krajach europejskich jest to dzień, w którym świętuje się również swiętych i błogosławionych Kościoła katolickiego, a zmiana daty pozwoliła na lepsze rozmieszczenie świąt w kalendarzu liturgicznym.

Św. Tomasz z Akwinu jest patronem studentów, uczniów, teologów, filozofów i księgarzy. Jego patronat nad edukacją i nauką pochodzi naturalnie z jego życia poświęconego nauce i nauczaniu. W Polsce mnóstwo szkół średnich, gimnazjów i uczelni katolickich nosi jego imię lub uznaję go za swojego patrona. Szczególnie mocny jest jego patronat nad uniwersytetami i seminariami duchownymi – tam jego dzieła są centralnym elementem nauczania.

W ikonografii św. Tomasz z Akwinu przedstawiany jest zwykle w białym habicie dominikanskim (dominikanie noszą habit biały na zwykły dzień, czarny na procesje) z księgą Sumy Teologicznej, czasami otoczony aniołami lub ze słonecznikiem (symbol mądrości). Czasami widać go w otoczeniu symboli jego nauczania – rozwiązujące zagadki, dialogu między wiarą a rozumem.

Kult św. Tomasza z Akwinu w Polsce i Gdańsku

Polska katolicka tradycja głębokie szacunek do św. Tomasza z Akwinu. Zakon dominikanów, który wychowywał i kształcił świętego, ma w Polsce bogatą historię, sięgającą średniowiecza. W Gdańsku dominikanie i ich kult św. Tomasza ma szczególne znaczenie ze względu na historię tego miasta oraz na żywą tradycję akademicką i religijną.

Kościół św. Mikołaja w Gdańsku to główna świątynia dominikanów na Długim Targu (ul. Św. Ducha 26, 80-834 Gdańsk). Historia tej świątyni sięga XIII wieku. Był to jeden z niewielu kościołów Gdańska, które ocalały niemal nienaruszone podczas II wojny światowej i bombardowań z 1945 roku. Wnętrze kościoła zachowuje średniowieczny charakter z elementami barokowych i nowożytnych przebudów. W tym kościele tradycyjnie dominikanie i ich koscioly w Gdansku prowadzą posługę duszpasterską i akademicką. Adres kościoła: ul. Św. Ducha 26, 80-834 Gdańsk, tel. +48 58 301 14 64.

Dominikanie w Gdańsku mają długą historię związaną ze Jarmarkiem św. Dominika – największym jarmarkiem w Polsce, który tradycyjnie odbywa się w sierpniu na Głównym Mieście Gdańska. Ta impreza sięga 1260 roku, kiedy to dominikanie otrzymali przywilej organizacji jarmarku. Jarmark sw. Dominika w Gdansku przyciąga turystów i kupców z całej Polski i zagranicy, a jego tradycja jest żywa do dzisiaj.

W Gdańsku funkcjonuje również Gdańskie Seminarium Duchowne (ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 3, Gdańsk-Oliwa), gdzie przygotowują się przyszli księża diecezji gdańskiej. W seminarium nauczanie teologii opiera się na tradycji tomistycznej, a dzieła św. Tomasza są obowiązkową lekturą dla studentów.

W Polsce, poza Gdańskiem, istnieją inne ważne ośrodki tomizmu akademickiego. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II (KUL) w Lublinie ma Wydział Filozofii ze specjalizacją w filozofii tomistycznej. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego (UKSW) w Warszawie prowadzi studium teologii z naciskiem na naukę św. Tomasza. Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu również opiera nauczanie na tomizmie. W Warszawie istnieje również Papieski Wydział Teologiczny, na którym nauczanie św. Tomasza z Akwinu stanowi fundament.

Coroczne akademie i symposja ku czci św. Tomasza z Akwinu odbywają się w seminariach diecezjalnych oraz na uniwersytetach katolickich. W Gdańsku takowe imprezy organizowane są przez dominikanów i Seminarium Duchowne, zapraszając teologów, wykładowców i studentów do refleksji nad aktualnym znaczeniem myśli świętego.

Dziedzictwo św. Tomasza – znaczenie dla współczesnych

W dobie XXI wieku, kiedy dyskusja między nauką a religią jest niekiedy napięta, dzieło św. Tomasza z Akwinu okazuje się niezwykle aktualne. Jego projekt harmonizacji rozumu i wiary, nauki i objawienia, może sluzhit mostem w dialogu między wierzącymi a agnostykami czy ateistami.

Papież Jan Paweł II, jeden z największych nauczycieli XX wieku, wyraźnie powołuje się na św. Tomasza jako na proroka dla wspólczesności. Jego encyklika Fides et Ratio z 14 września 1998 roku zawiera liczne odwołania do nauki świętego. Jan Paweł II pisał: „Kościół jest wdzięczny św. Tomaszowi za to, że wskazał on ścieżki myślenia, które pozwalają nam mówić dzisiaj językiem, zrozumiałym dla ludzi naszych czasów”. encyklika Fides et Ratio Jana Pawla II pozostaje jednym z najważniejszych dokumentów papieskich odnoszących się do tomizmu.

Tomizm a dialog nauki i wiary: W czasach, gdy niektórzy deklarują konflikt między nauką (zwłaszcza biologia ewolucyjna, kosmologia) a religią, tomistyczne podejście oferuje trzecią drogę. Św. Tomasz uczy, że obiektywnie poznawalna rzeczywistość materialna i duchowa współistnieją w harmonii. Współczesna teologia naturalna (natural theology), reprezentowana przez filozofów takich jak Alvin Plantinga czy Richard Swinburne, nawiązuje bezpośrednio do metod Tomasza.

W Polsce, szczególnie na uniwersytetach katolickich, tomizm jest wciąż nauczany jako główna tradycja filozoficzno-teologiczna. Studenci teologii, filozofii i prawa naturalnego czytają bezpośrednio Sumę Teologiczną (lub jej antologie), aby zrozumieć fundamentalne zagadnienia etyki, ontologii, antropologii i teologii naturalnej.

Aktualność nauczania św. Tomasza pokazuje się również w debatach bioetycznych: jego koncepcja prawa naturalnego i celowości natury człowieka są punktem odniesienia w katolickich stanowiskach wobec in vitro, eutanazji, transgenderyzmu czy inżynierii genetycznej. To pokazuje, że nie jest to nauczanie historyczne, ale żywe i używane w teraźniejszości.

FAQ

Kiedy jest święto św. Tomasza z Akwinu?

Święto liturgiczne św. Tomasza z Akwinu obchodzone jest 28 stycznia. Przed reformą kalendarza liturgicznego z 1969 roku święto przypadało 7 marca – w dniu śmierci świętego w 1274 roku. Patrz również oficjalny kalendarz liturgiczny Konferencji Episkopatu Polski.

Dlaczego Tomasz z Akwinu nazywany jest doktorem anielskim?

Tytuł doctor angelicus (doktor anielski) pochodzi od wyjątkowej głębi i czystości jego teologicznego myślenia, porównywanego do rozumu anielskiego. Łączy się to również z legendami o nadprzyrodzonym wsparciu, które otrzymywał świętny podczas modlitwy i studiów. Tytuł Doktora Kościoła nadał mu formalnie papież Pius V w 1567 roku.

Co to jest Suma Teologiczna św. Tomasza z Akwinu?

Suma Teologiczna (Summa Theologiae) to monumentalne dzieło teologiczno-filozoficzne pisane w latach 1265-1273, zawierające ponad 500 kwestii i 2669 artykułów. Obejmuje zagadnienia dotyczące Boga, stworzenia, człowieka i Chrystusa. Jest do dziś fundamentem teologii katolickiej nauczanej w seminariach i uczelniach katolickich na całym świecie.

Jakie są pięć dowodów na istnienie Boga św. Tomasza z Akwinu?

Pięć dróg (quinquae viae) to: argument z ruchu (nieruchomy Poruszyciel), argument z przyczynowości, argument z przygodności bytu, argument ze stopni doskonałości oraz argument z celowości przyrody (teleologiczny). Wszystkie prowadzą do wniosku o istnieniu Boga jako pierwszej przyczyny wszystkich rzeczy.

Czego patronem jest św. Tomasz z Akwinu?

Św. Tomasz z Akwinu jest patronem studentów, uczniów, teologów, filozofów, księgarzy oraz szkół i uczelni katolickich. W Polsce jego imię nosi Papieski Wydział Teologiczny oraz liczne szkoły średnie i gimnazja. Jego patronat nad edukacją i nauką wynika z jego życia poświęconego badaniom i nauczaniu.

Gdzie w Gdańsku można uczzcić kult św. Tomasza z Akwinu?

Dominikanie, których zakon wychowywał i kształcił św. Tomasza z Akwinu, są obecni w Gdańsku od XIII wieku. Ich główną siedzibą jest Kościół św. Mikołaja przy ul. Św. Ducha 26 na Głównym Mieście (80-834 Gdańsk, tel. +48 58 301 14 64) – jeden z nielicznych gdańskich kościołów, które ocalały niemal nienaruszone w 1945 roku. W kościele odprawiane są msze święte i prowadzona działalność duszpastersko-akademicka dominikanów. Ponadto Kosciol sw. Mikolaja Gdansk – dominikanie (oficjalna strona klasztoru) zawiera aktualne informacje o liturgii i imprezy.

Jaki wpływ na filozofię miał Tomasz z Akwinu?

Tomasz z Akwinu stworzył tomizm – syntezę filozofii Arystotelesa i teologii chrześcijańskiej. Jego myśl wywarła decydujący wpływ na scholastykę średniowieczną, a po encyklice Aeterni Patris papieża Leona XIII z 1879 roku przeżywa renasans jako neotomizm obowiązujący w katolickich uczelniach i seminariach. Jego koncepcja harmonii między rozumem a wiarą, jego etyka cnót i teoria prawa naturalnego pozostają fundamentem katolickiej nauki do dzisiaj.

Kiedy żył Tomasz z Akwinu i kiedy został świętym?

Tomasz z Akwinu żył w latach ok. 1225-1274. Zmarł 7 marca 1274 roku w opactwie Fossanova we Włoszech. Kanonizowany został 18 lipca 1323 roku przez papieża Jana XXII w Awignon, co było niezwykłym przyspieszeniem procedury – zaledwie 49 lat po jego śmierci. Ogłoszony Doktorem Kościoła w 1567 roku przez papieża Piusa V.

Adam Kaczmarek

Mieszkaniec Krzyżanowic i aktywny członek rady parafialnej. Od wielu lat zaangażowany w życie lokalnej wspólnoty. Na stronie parafialnej dba o to, abyście zawsze mieli dostęp do najważniejszych ogłoszeń, a także dokumentuje wydarzenia w naszej galerii. Prywatnie pasjonat historii regionalnej i miłośnik pieszych wędrówek.