Król Dawid – pasterz, wojownik i autor Psalmów

Król Dawid z Biblii to jedna z najważniejszych postaci Starego Testamentu – pasterz z Betlejem, który pokonał filistyńskiego olbrzyma Goliata, zjednoczył królestwo Izraela i uczynił Jerozolimę stolicą narodu wybranego. Jego spuścizną są psalmy modlitwy, które przez tysiące lat stanowią serce modlitwy kościelnej na całym świecie.

Kim był Dawid – pochodzenie i młodość w Betlejem

Dawid – syn Jessego i niezauważony pasterz

Dawid urodził się w Betlejem około XI wieku przed Chrystusem jako najmłodszy z ośmiu synów Jessego. To maleńkie miasteczko w Judei, położone zaledwie dziesięć kilometrów na południe od Jerozolimy, było jego kolebką. W tamtych czasach, kiedy Izrael borykał się z zagrożeniami filistyńskich sąsiadów, rodzina Jessego prowadziła skromne życie pastoralne. Młody Dawid opiekował się trzodą owiec – zajęcie uważane wtedy za poniżające dla syna szanowanej rodziny. Jego bracia wyróżniali się wzrostem i siłą, ale małego Dawida najczęściej ignorowano w domowych sprawach.

W życiu każdego człowieka są momenty, które zmieniają wszystko. Dla Dawida takim momentem było pojawienie się proroka Samuela. Ten stary mąż, czczony w Izraelu za bezpośredni dostęp do słowa Bożego, przybył do Betlejem z tajemniczą misją. Wołał ludzi, aby wybrać wśród nich następcę króla Saula, który utracił łaskę Boga. Jesse zaprezentował swojemu gościowi sześciu starszych synów, jeden po drugim. Każdy z nich wydawał się godny korony – wysocy, muskularni, godnie się wynosili.

Namaszczenie Dawida przez proroka Samuela

Samuel oglądał każdego z nich, a w jego oczach nie było poznania. Wówczas zadał pytanie: czy to wszyscy synowie Jessego? Kiedy gospodarz zawstydził się i przyznał, że najmłodszy syn paśnie owce w polu, Samuel rozkazał go przynieść. Kiedy Dawid pojawił się przed prorokiem, roztargnięty, brudny od pracy, ze śladami siana w włosach, Samuel usłyszał głos Boga: to jest ten, którego wybieram. Historia ta zawarta w Księdze Pierwszej Samuela, rozdziale szesnastym, stała się lekcją na wszystkie czasy – Bóg patrzy na serce człowieka, nie na jego wygląd zewnętrzny.

Samuel wziął róg pełen oleju i namazał Dawida w obecności jego braci. Od tego dnia duch Boży przebywał w młodym pasterzu. To namaszczenie czyniło go wybranym królem Izraela, choć zasiądzenie na tronie dopiero przed nim czekało. Już w tamtych latach Dawid słynął jako zręczny grajek na harfie i niezwykły obrońca swojej trzody – potrafił wyładować lwa i niedźwiedzia, którzy przybliżali się do owiec. Imię Dawid, oznaczające prawdopodobnie „ukochany” lub „przyjaciel” w języku hebrajskim, idealnie opisywało chłopca, nad którym ciążyła wola Boża.

Dawid i Goliat – początek legendy

Kontekst historyczny – wojna z Filistynami

Zaledwie kilka lat po namaszczeniu Saul zaczął odczuwać zagrożenie ze strony młodego, utalentowanego pasterza. Ale zanim między nimi wybucha konflikt, Izrael stanął wobec innego zagrożenia – niezwykłego wroga. Filistyni, naród żyjący na wybrzeżu Morza Śródziemnego, regularnie zagrażali bezpieczeństwu Izraela. W tamtym okresie były to dwie mocarstwa w nieustannym konflikcie, walczące o władzę nad terytoriami pomiędzy. Filistyni byli doskonale uzbrojeni, posiadali żelazo i doświadczenie wojenne, podczas gdy Izraelici wciąż stosowali brącz jako podstawowy metal zbrojny.

Kiedy obie armie stanęły naprzeciw siebie w Dolinie Ela, filistyński wódz wpadł na szatańsko sprytny plan. Zamiast masowej bitwy, która mogłaby zniszczyć obu stronach armię, zaproponował pojedynek reprezentanta obu narodów – zwyczaj znany z innych kultur starożytnych świata. Filistyni mieli swojego kandydata: Goliata z Gatu, wojownika, który według tekstu biblijnego mierzył sześć łokci i piść – najczęściej interpretowane jako około trzech metrów wzrostu, choć niektórzy bibliści proponują niższe szacunki. Nosił pancerz brązowy ważący pięć tysięcy siklów, a jego włócznia przypominała tkaç tkacza.

Jak młody pasterz pokonał olbrzyma

Saul rozesłał poszukiwaczy najlepszych wojowników w Izraelu. W poszukiwaniach odnaleziono również Dawida, którego zawsze jego starszy brat Eliab przywołał z powrotem do armii. Kiedy Dawid usłyszał, jak Goliat lży armię Izraela i jej Boga, coś zawarło się w młodym sercu. Zaproponował się do walki. Saul, widząc zapał chłopca, chciał wyposażyć go w pancerz i broń – tradycyjne wyposażenie. Ale Dawid odrzucił to wszystko. Powiedział, że paśł owce i walczył z lwami i niedźwiedziami, chroniąc trzodę. Ufał, że Bóg, który wyzwalał go z łap bestii, uratuje go również od Goliata.

Zamiast zbroi i miecza, Dawid wybrał prżasnę i kamień. Przeszedł w stronę olbrzyma z taką pewnością siebie, że Goliat zaczął drwić z tego niezbrojonego, małego chłopca. Ale Dawid nie słuchał słów olbrzyma. Wybiegł naprzód, włożył kamień do pracy, wyrzucił go z całą siłą. Kamień trafił Goliata dokładnie w czołem niechronioną część twarzy. Olbrzym padł. Historia Dawida i Goliata, opisana w Pierwszej Księdze Samuela, rozdziale siedemnastym, stała się symbolem wiary pokonującej strach, mądrości pokonującej siłę, wiary pokonującej materialną przewagę. Do dzisiaj ta historia inspiruje artystów – wystarczy wspomnieć słynną rzeźbę Michała Anioła z 1504 roku, przechowywana w Florencji.

Dawid na dworze Saula – lata próby i ucieczki

Przyjażń Dawida i Jonatana

Po zwycięstwie nad Goliatem Saul zatrzymał Dawida na dworze. Początkowo chciał, aby grał na harfie i łagodził jego narastające ataki smutku i podejrzliwości. W pałacu poznał syna króla – Jonatana. Między chłopcami nawiązała się przyjaźń, która stała się jedną z najbardziej poruszających historii miłości i lojalności w Biblii. Historia Dawida i Jonatana, opisana w 1 Samuela, pokazuje związek bliższy niż braterski. Jonatan, będący następcą tronu, porzucił swoje ambicje dla przyjaciela. Kiedy Saul zaczął postrzegać Dawida jako zagrożenie, Jonatan ostrzegał go przed ojcem, ratując mu życie.

Ich przyjaźń była czysty dar miłości – Jonatan rozdzierał szaty ze smutku, kiedy Dawid musiał uciekać. Obaj przysiągali sobie wieczną lojalność przed Bogiem. Kiedy Jonatan zginął w bitwie pod Gilboą, Dawid opłakiwał go z głębokim żalem. Postać Jonatana w tradycji chrześcijańskiej i żydowskiej stała się symbolem nobleskiej przyjaźni, poświęcenia i braterskiego uczucia niezainfekowanego zawiścią.

Prześladowania przez króla Saula

Niestety, popularność Dawida wzrastała z każdym dniem. Kiedy powrócił z wojny i kobiety śpiewały, że Saul pokonał tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy, serce króla zatrwało się zawiścią. Saul dwukrotnie próbował zabić Dawida włóczniami wycelowanymi prosto w jego pierś. Kiedy to nie zadziałało, planował zasadzki. Dawid musiał uciec z dworu i przez wiele lat żył w ukryciu.

Wędrował po Pustyni Judejskiej, kryjąc się w jaskiniach, ze sobą mając oddanych mu ludzi. W jaskini Adullam schroniło się czterej stu czterdziestu mężczyzn – ludzie znęcani, pełni długów, rozczarowani. Z tą nieregularną armią Dawid stał się szefem band bandytów, ale którego nigdy nie można było oskarżyć o zdradę wobec Saula. Dwukrotnie miał szansę zabić swojego prześladowcę – raz kiedy Saul wszedł do groty, gdzie się krył, raz kiedy król spał wśród swoich ludzi. Obie razy Dawid powstrzymywał się. Powiedział, że nie może podnieść ręki na namaszczonego Pana. Ta postawa moralnego szlachetności, mimo iż mógłby łatwo pozbyć się swojego Enemy, kształtuje jego obraz w Biblii i w umysłach pokolenia wiernych.

Dawid jako król Izraela – zjednoczenie królestwa

Królemania w Hebronie i Jerozolimie

Śmierć Saula w bitwie pod Gilboą wyzwoliła Dawida z pozycji uciekiniera. Jednak droga do nieograniczonej władzy nie była prosta. Najpierw Dawid został królem tylko Judy, drugiej z części królestwa, i zrobił swoją stolicą Hebron. Przez siedem lat panował tu, tymczasem włościach północne pozostawały pod wpływem syna Saula. Tylko po długim konflikcie zjednoczył cały kraj i przeniósł stolicę do Jerozolimy – miasta, które zdobył około 1000 roku przed Chrystusem.

Zdobycie Jerozolimy było militarnym oraz politycznym majstersztykiem. Miasto leżało na wzgórzach, było fortyfikowane i uważano je za niemal niemożliwe do zdobycia. Ale Dawid znalazł drogę przez tunel wodny i wdobył miasto. Przeniósł tam stolicę królestwa i postanowił, że będzie to również siedziba arka Przymierza – największej świętości Izraela. Historia jego króleskich dokonań zawarta jest w Drugiej Księdze Samuela, rozdziałach od drugiego do siódmego.

Sprowadzenie Arki Przymierza do Jerozolimy

Proces przeniesienia Arki Przymierza z Szilo do Jerozolimy opisuje się jako najradośniejszą ceremonię w dziejach Izraela. Arka zawierała tablice Przymierza, które Mojżesz otrzymał na górze Synaj – było to najpotężniejsze i najświętsze przejście Boga wśród Izraelitów. Kiedy Arka wkroczyła do miasta, Dawid sam prowadził procesję, tańcząc przed Arką w lnianym efodzie, bez majestatycznej szaty królewskiej. W 2 Samuela 6 opisuje scenę – jego żona Michal narzekała na ten taniec, ale Dawid odpowiedział, że tańczy przed Panem, który wybił go z domu jego ojca.

Chciał wybudować świątynię dla Boga. Jednak prorok Natan dostarczył mu wiadomość: nie to będzie jego zadaniem. Bóg powiedział, że to jego syn będzie budować dom dla Boga. Ale Bóg zawarł z Dawidem przymierze – Przymierze Dawidowe – obiecując, że jego tron będzie utwierdzony na wieczność, że jego dynastia będzie trwać wiecznie. To przymierze stało się fundamentem teologicznym pojęcia Mesjasza w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej.

Grzechy i pokuty króla Dawida

Historia Batszeby i Uriasza

Ale Dawid nie był świętym ani anioł – był człowiekiem, podatnym na słabości i pokusę, jak każdy z nas. W jego życiu miały miejsce wydarzenia, które pokazują mroczną stronę ludzkiej natury, nawet u człowieka wybranego przez Boga. Pewnego wieczora, kiedy Dawid spacerował po dachu pałacu, zobaczył kąpiącą się kobietę o niezwykłej piękności. Była to Batszeba, żona Uriasza, który był jednym z trzydziestu dzielnych wojowników Dawida, właśnie walczący na froncie.

Zamiast walczenia z pokusą, Dawid dał się jej. Wezwał Batszebę i z nią zasnął. Kiedy zaszła w ciążę, próbował to ukryć, przywołując Uriasza z pola bitwy z nadzieją, że przedtem będzie z żoną. Ale honorowy żołnierz odmówił – nie chciał się wygodnie spędzać czasu w domu, gdy jego towarzysze giną na polu bitwy. Wówczas Dawid poszedł dalej – polecił umieścić Uriasza na przedniej linii pola bitwy, gdzie giną najlepsi wojownicy. Uriasz zginął. Dawid poślubił Batszebę. Nikt w jego pałacu nie śmiał mu nic zarzucić. Ale Bóg widział wszystko.

Psalm 51 – modlitwa skruszonego grzesznika

Prorok Natan przybył do króla z bajką. Opowiadał o bogatym człowieku, który miał niezliczone stada, oraz biednym, który miał tylko jedną owce, kochaną jak dziecko. Bogacz porwał owce ubogiego na ucztę dla gościa. Kiedy Dawid usłyszał tę historię, wpadł w gniew. Powiedział, że taki człowiek zasługuje na śmierć. Natan wskazał na króla palcem: to ty jesteś tym człowiekiem. Wtedy Dawid odrzucił cały egoizm i powiedział: zgrzeszyłem!

Jego skrucha była autentyczna i głęboka. Ze swojej pokuty Dawid napisał Psalm 51, izvestnyj również pod łacińską nazwą Miserere mei Deus (Użal się nade mną, Boże). To jeden z siedmiu psalmów pokutnych Kościoła, pełen bólu, żalu i pragnienia pojednania z Bogiem. W tym psalmie Dawid nie ukrywa grzechu ani nie tłumaczy się – priznaet winę i prosi Boga o oczyszczenie. Psalm 51 pozostaje do dzisiaj głęboką modlitwą pokutną w liturgii Kościołów chrześcijańskich. Jego muzyczne opracowanie autorstwa Gregorio Allegri’ego z 1638 roku słynne jest na całym świecie.

Konsekwencje grzechu Dawida były bolesne. Dziecko urodzone z Batszeby umarło. Jego rodzina przeżyła tragiczne konflikty – syn Amnon gwałcił siostrę Tamar, kolejny syn Absalom zbuntował się przeciwko Dawidowi i spróbował go obalić. Ale poprzez te cierpienia Dawid stał się bliski każdemu człowiekowi – pokazał, że nawet wielcy mogą upaść, ale mogą również wstać poprzez szczerą skruchę.

Psalmy – dziedzictwo Dawida jako poety i muzyka

Ile psalmów napisał Dawid

Jedną z najbardziej trwałych spuścizn Dawida jest jego wkład w Księgę Psalmów, jedną z najprzepotężniejszych modlitewników w historii ludzkości. Tradycja zarówno żydowska, jak i chrześcijańska przypisuje Dawidowi autorstwo siedemdziesięciu trzech psalmów spośród stu pięćdziesięciu zawartych w biblijnej Księdze Psalmów. Współcześni bibliści zwracają uwagę, że nagłówki psalmów mogą wskazywać na różne relacje z Dawidem – bezpośrednie autorstwo, dedykację dla niego, kompozycję na okoliczność jego życia lub przypomnienie jego dokonań. Niezależnie od kwestii autentyczności każdego wiersza, tradycja całego Kościoła wiąże Psalmy z osobą Dawida.

Najsławniejsze psalmy przypisywane Dawidowi

Wśród psalmów tradycyjnie przypisywanych Dawidowi, kilka zyskało szczególne znaczenie. Psalm 23 – „Pan jest moim pasterzem” – jest być może najbardziej rozpoznawalnym psalmem na świecie. Napisany przez człowieka, który faktycznie był pasterzem owiec, psalm ten oddaje niezwykłą poufałość z Bogiem i poczucie bezpieczeństwa pod Bożą opieką. Słowa „choć bym szedł przez dolinę cienia śmierci” rezonują z doświadczeniami Dawida uciekiniera, walczącego z lękiem i samotnością.

Psalm 22 zawiera słowa „Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” – słowa, które Jezus wypowiedział na krzyżu. Psalm ten opisuje nieznośne cierpienie, poczucie absolutnego opuszczenia, ale kończy się ufnością. Psalm 51, o którym już mówiliśmy, jest najgłęboką medytacją na temat grzechu i pokuty w całej Biblii. Psalm 8 pyta: „Co jest człowiek, że Ty go pamiętasz?” – pytanie, które przez wieki zajmowało myślicieli i duchownych. Psalm 137 – „Nad rzekami Babilonu” – został przerobiony na wiele współczesnych piosenek i pozostaje śpiewem tęsknoty za domem i ojczyzną.

Psalmy w Biblii Tysiąclecia są przekładem artystycznym i dokładnym, stały się nośnikami modlitwy dla polskich wiernych przez stulecia. Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN przechowuje wiele cennych dokumentów dotyczących tradycji żydowskiej czytania Psalmów w Polsce. Psalmy są recytowane w psalmodii liturgii godzin Kościoła katolickiego – cały cykl psalmów powtarza się co tydzień, tworząc rytm modlitwy wspólnoty wiernych.

Dawid jako patron muzyki kościelnej, czyli jako patron psalmistów i śpiewaków, robi długo po śmierci to, co robił przez życie – prowadzi Kościół do Boga poprzez pieśń. W tradycji zydowskiej uznawany jest za Melech, Nawi i Mechokek – króla, proroka i ustawodawcę. Jego harfa, symbol muzyki sakralnej, pojawia się w niezliczonych dziełach sztuki sakralnej, od ikon prawosławnych po malowidła gotyckie.

Dawid w tradycji chrześcijańskiej i mesjańska genealogia

Dawid jako przodek Jezusa Chrystusa

Dla chrześcijaństwa Dawid ma znaczenie jeszcze większe niż dla tradycji żydowskiej, ponieważ jest on genealogicznym przodkiem Jezusa Chrystusa. Zarówno w Ewangelii wg Mateusza, jak i wg Łukasza genealogie Jezusa prowadzą bezpośrednio przez Dawida. Mateusz otwiera swoją Ewangelię słowami: „Księga narodzenia Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama” (Mt 1,1). Genealogia zawiera czternaście pokoleń od Abrahama do Dawida, czternaście od Dawida do przeniesienia do Babilonu, i czternaście od przeniesienia do Jezusa.

Jezus jest wielokrotnie w Nowym Testamencie określany jako Syn Dawida. Kiedy niewidomi proszą go o uzdrowienie, wzywają go „Synem Dawida” (Mt 9,27). Kiedy wjeżdża do Jerozolimy, tłum wiwatuje: „Hosanna Synowi Dawida!” (Mt 21,9). Archangel Gabriel mówi Maryi: „Pan Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida, i będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwu nie będzie końca” (Łk 1,32-33). To ostatecznie spełnia przymierze, które Bóg zawarł z Dawidem – obietnicę wiecznego tronu i wiecznego królestwa.

Proroctwo o wiecznym tronie Dawida

Przymierze Dawidowe, zawarte w 2 Samuela 7, jest jednym z najbardziej ważnych proroctw w Starym Testamencie. Bóg powiedział Dawidowi przez proroka Natana: „Twój dom i twoje królestwo będą postawione na wieki przed Tobą, a tron twój będzie utwierdzony na wieki” (2 Sm 7,16). To nie była obietnica, że Dawid będzie żył wiecznie, ale że jego dynastia, jego dom, jego linia będzie trwać wiecznie. Chrześcijaństwo interpretuje to jako spełnione w Jezusie, który jest ostatecznym Synem Dawida i którego królestwo rzeczywiście nie ma końca.

W tradycji adwentowej Psalmy Dawidowe zajmują szczególne miejsce. Są one czytane i śpiewane jako przygotowanie do przyjścia Mesjasza. Imię Jezusa – Jeszuach po hebrajsku – oznacza „Zbawienie”, a psalmy Dawidowe są pełne oczekiwania na Zbawiciela. Te słowa napisane przez pasterza z Betlejem, co najmniej tysiąc lat przed przybyciem Zbawiciela, brzmiały jak przepowiednia dla wiernych, którzy czekali na spełnienie obietnic Bożych.

Śmierć i spuścizna króla Dawida

Ostatnie lata i przekazanie tronu Salomonowi

Ostatnie lata życia Dawida były naznaczone wiekowymi konfliktami o sukcesję. Jego liczne syny starali się o tron, tworząc frakcje w pałacu. Najstarszy syn Amnon został zabity przez Absaloma za gwałt na Tamar. Absalom zbuntował się przeciwko Dawidowi i prawie mu udało się zdetronizować ojca. W końcu Absalom został zabity w walce, co przygnębiło Dawida głębokim żalem. Mimo to rozwiodli się również inne syny – Adonija starał się o tron bez wyraźnego poparcia Dawida.

Ostatecznie Dawid wyznaczył Salomona, syna z Batszeby, na swojego następcę. To był dziedzic obietnic – to Salomon miał wybudować Świątynię w Jerozolimie, której Dawid nie mógł sam zbudować ze względu na swoje czyny wojenne. Dawid przekazał Salomonowi swoją ostatnią wolę: buduj dom dla Boga, bądź silny i dzielny, przestrzegaj prawa Mojżeszowego. Kiedy Salomon przejął tron, Dawid umarł „w sędziwym wieku, pełen dni, bogactwa i chwały” (1 Krn 29,28).

Dlaczego Dawid jest wzorem dla wiernych

Grób Dawida na górze Syjon w Jerozolimie jest do dzisiaj miejscem pielgrzymek zarówno żydowskich, jak i chrześcijańskich. Kościół katolicki wspomina świętego Dawida 29 grudnia – w oktawie Bożego Narodzenia, co ma głębokie znaczenie teologiczne. Prawosławie cześci Dawida w pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu, również jako przodka Chrystusa i wzorca świętości. Jego postać dała inspirację bezlicznym artystom, poetom, muzykom i duchownym na przestrzeni dwóch i pół tysiąca lat.

Dlaczego Dawid pozostaje tak znaczący dla wiernych? Ponieważ uosabia zarówno wielkość, jak i słabość człowieka. Był bohaterem – pokonał Goliata, wybudował królestwo, dał mu stabilność i świetność. Był poetą i muzykiem – jego psalmy poruszają serca ludzi tysiące lat po jego śmierci. Ale był również grzesznikiem – cudzołożnikiem, mordercą, czołowiekiem zdolnym do głębokich błędów. I jednak potrafił się zmienić, potrafił wyznać winę, potrafił prosić o przebaczenie. To czyni go bliskim każdemu człowiekowi, który zmaga się ze swoimi słabościami i próbuje być lepszy.

Spuścizna Dawida to nie tylko historia – to żywa tradycja. Psalmy, które napisał, mówią do nas tak samo mocno dzisiaj jak w czasach starożytnych. Jego opis miłości do Boga, jego walka ze słabością, jego triumfy i porażki – wszystko to stanowi testament dla ludzkości. Jest wzorowcem dla każdego, kto szuka równowagi między ambicją a pokorą, między mocą a miłością do Boga i drugiego człowieka.

FAQ

Kim był król Dawid w Biblii?

Dawid był drugim królem Izraela, następcą Saula, który panował około 1010-970 roku przed Chrystusem. Urodził się w Betlejem jako syn Jessego i zanim został królem, był pasterzem. Jest uznawany za zjednoczyciela Izraela, zdobywcę Jerozolimy i autora wielu Psalmów.

Czy Dawid naprawdę pokonał Goliata?

Według Biblii (1 Sm 17) młody Dawid pokonał filistyńskiego wojownika Goliata za pomocą procy i kamienia, ufając Bogu, a nie ludzkiej sile. Większość biblistów traktuje tę opowieść jako historycznie zakorzenioną, chociaż szczegóły mogą mieć charakter teologicznie pogłębiony.

Ile psalmów napisał Dawid?

Tradycja żydowska i chrześcijańska przypisuje Dawidowi siedemdziesiąt trzy spośród stu pięćdziesięciu psalmów zawartych w Księdze Psalmów. Współcześni bibliści zaznaczają, że nagłówki psalmów mogą wskazywać na różne relacje z Dawidem – autorstwo, dedykacje lub okoliczności powstania.

Jaki grzech popełnił król Dawid?

Najsławniejszym grzechem Dawida było cudzołóstwo z Batszebą, żoną jego wiernego żołnierza Uriasza, oraz pośrednie doprowadzenie do śmierci Uriasza w walce. Prorok Natan skonfrontował Dawida z tym czynem, a król wyraził skruchę utrwalona w Psalmie 51.

Dlaczego Dawid jest ważny dla chrześcijan?

Dawid jest ważny dla chrześcijan przede wszystkim dlatego, że Jezus Chrystus pochodzi z jego rodu i jest wielokrotnie w Nowym Testamencie nazywany Synem Dawida. Boże przymierze z Dawidem zapowiadało wieczne królestwo mesjasza, które chrześcijanie wiążą z Jezusem.

Gdzie pochowany jest król Dawid?

Według tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej Dawid pochowany jest na górze Syjon w Jerozolimie. Grób Dawida (Kever David) na górze Syjon jest do dzisiaj miejscem pielgrzymek i modlitwy dla Żydów, chrześcijan i turystów odwiedzających Izrael.

Kiedy jest wspomnienie świętego Dawida w Kościele katolickim?

W tradycji Kościoła katolickiego wspomnienie Dawida, króla i proroka, obchodzone jest 29 grudnia. W prawosławiu i niektórych Kościołach wschodnich święty Dawid czzczony jest także w pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu jako przodek Chrystusa.

Adam Kaczmarek

Mieszkaniec Krzyżanowic i aktywny członek rady parafialnej. Od wielu lat zaangażowany w życie lokalnej wspólnoty. Na stronie parafialnej dba o to, abyście zawsze mieli dostęp do najważniejszych ogłoszeń, a także dokumentuje wydarzenia w naszej galerii. Prywatnie pasjonat historii regionalnej i miłośnik pieszych wędrówek.