Niezbędnik LSO

Patroni LSO:

św. Tarsycjusz
św. Stanisław Kostka
św. Alojzy Gonzaga
św. Jan Berchmans
św. Dominik Savio

 

Hymn ministrancki

Króluj nam Chryste

1. Króluj nam Chryste, zawsze i wszędzie,
to nasze rycerskie hasło.
Ono nas zawsze prowadzić będzie
I świecić jak słońce jasno.

2. Naprzód przebojem młodzi rycerze,
Do walki z grzechem swej duszy.
Wodzem nam Jezus w hostii ukryty,
Z nim w bój nasz zastęp wyruszy.

3. Pójdziemy naprzód, naprzód radośnie,
Podnosząc w górę swe czoła.
Przed nami życie rozkwita w wiośnie,
Odważnie, bo Jezus woła.

Zasady ministranta

Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
Ministrant służy Chrystusowi i ludziom .
Ministrant walczy ze swoimi wadami i pracuje nad swoim charakterem.
Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
Ministrant wznosi wszędzie prawdziwą radość.
Ministrant szuka Boga w otaczającym go świecie.
Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy .
Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej .

Zasady Lektora

Lektor poznaje i rozważa Słowo Boże i żyje według zasad zawartych w nim .
Lektor starannie przygotowuje się do liturgii przez modlitwę, a także ćwiczy tekst czytań.
Lektor dba o czystość duszy przez przystepowanie regularnie do spowiedzi.
Lektro pilnuje czystości swojego języka.
Lektor świadczy o Chrystusie w codzienności, i sumienne wypełnianie swoje obowiązki.
Lektor jest przykładem dla innych, młodszych ministrantów.
Lektor swoim życiem zachęca wszystkich do naśladowania wzorców zawartych w Słowie Bożym.

 

Wskazania dla LSO

-   Pełniący posługę przychodzą do kościoła przynajmniej 15 minut przed rozpoczęciem liturgii. Czas ten przeznaczany jest na  modlitwę, na duchowe przygotowanie się do uczestnictwa w Eucharystii lub nabożeństwie oraz na ubranie się, jak również na przygotowanie potrzebnych rzeczy.
-   Przychodząc do kościoła udają się najpierw przed tabernakulum, aby oddać pokłon Chrystusowi, powinno się  więc wchodzić głównym wejściem do kościoła. Jeżeli ktoś wchodzi przez zakrystię, to nie przyklęka w "kąciku", lecz udaję się przed ołtarz, gdzie jest obecny Jezus Chrystus gospodarz tego domu.
-   Udział służby liturgicznej we Mszy św. nie powinien się ograniczać do wykonywania czynności lecz posługa  ma ich prowadzić do pełniejszego włączania się w święte obrzędy,
-   Spełnianie określonych obowiązków i czynnościi w liturgii nie może mieć charakteru występu, lecz posługi, należy więc podkreślać przekazywana treść, a nie samego siebie.
-   Wszyscy członkowie zespołu liturgicznego pełniący posługę w prezbiterium biorą udział w procesji wejścia i   uczestniczą  w całej liturgii na swoich miejscach. Do zakrystii wychodzą tylko w razie konieczności lub na wyraźne polecenie celebransa.
-   Swoje powierzone  czynności wykonują się  we właściwym czasie, bez pośpiechu , nigdy przed zakończeniem czynności poprzedzającej.
-   Do Komunii św. przystępują pierwsi przed pozostałymi wiernymi.

Do zadań ministrantów wobec celebransa należą:

pomoc w ubraniu celebransa w szaty liturgiczne (jeżeli taka czynność wymaga pomocy drugiej osoby)
przygotowanie ksiąg i liturgii pod względem technicznym(mszału ,lekcjonarza)
zapalanie oraz przynoszenie świec, wina, chleba, naczyń liturgicznych do ołtarza,
dodatkowe funkcje zlecone przez celebransa

Do zadań ministrantów wobec wiernych :

 bycie przykładem w postawach,gestach,słowach,
 dawanie znaku dzwonkiem, celem przypomnienia zmiany postawy,
 w przypadku nieobecności lektora podtrzymanie pateny podczas rozdawania komunii świetej

 

 

KOLORY SZAT LITURGICZNYCH i ICH ZASTOSOWANIE

Kolor biały

Kolor biały symbolizuje czystość, niewinność, radość i światło oraz nastrój świąteczny. Szat liturgicznych koloru białego używa się:

– w mszach Okresu Wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego,
– w święta i wspomnienia Jezusa Chrystsa z wyłaczeniem świąt które dotyczą Meki Pańskiej,
– w święta i wspomnienia o Najświętszej Maryi Panny,
– w święta Swiętych Aniołów, jak również Świętych – którzy nie byli męczennikami,
– w uroczystość Wszystkich Świętych (l listopada),
– św. Jana Chrzciciela (24 czerwca),  święta św. Jana Ewangelisty (27 grudnia),
– święto Katedry św. Piotra w Rzymie (22 lutego)
– święto Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia).
– kolor ten przybierany jest podczas pogrzebów dzieci symbolizuje czystość i radość nieba.(dotyczy to dzieci zarówno ochrzczonych jak i nieochczonych),
  Kolor biały może zastępować wszystkie inne kolory.

Kolor zielony

Kolor ten symbolizuje młodość, nadzieję,sprawiedliwość jak również odrodzenie.
Szat liturgicznych koloru zielonego używa się w niedziele i dni powszednie Okresu Zwykłego.

Kolor czerwony

Kolor czerwony jest znakiem krwi,męczeństwa,bólu i cierpienia oraz kolorem Ducha Świętego
który w postaci ognistych języków zstąpił na apostołów w wieczeniku
Szat liturgicznych koloru czerwonego używa się:
- w niedzielę Męki Pańskiej (Palmowa), oraz w Wielki Piątek,
- w obrzędach ku czci Męki Pańskiej,oraz w niedziele zesłania Ducha Świętego (dzień Pięćdziesiątnicy)
- w święta Apostołów, Ewangelistów oraz dni Świętych Męczenników.

Kolor różowy

Kolor różowy podkreśla radość z bliskości i przebywanie z Jezusem Chrystusem stanowi przerwę pokutną.
Jest używany w trzecią niedziele Adwentu (15 grudnia niedziela Gaudete -niedzielą radości)
oraz czwartą niedziele Wielkiego Postu (niedziela Laetare- Ierusalem... (Wesel się, Jeruzalem...).

Kolor fioletowy

Kolor fioletowy określa czas oczekiwania na spotkanie z Jezusem oraz ducha pokuty.
Symbolizuje również żałobę, kolor podkreśla również godność w kościele katolickim np. strój biskupa czy prałata. Używany jest podczas Adwentu, w Wielkim Poście i w liturgii za zmarłych. Można go używać  zamiast czarnego.

kolor czarny

Kolor czarny oznacza żałobę i pokutę. Jest używany podczas wspomnień wszystkich wiernych zmarłych (2 listopada) ubiera się go do Mszy pogrzebowych dorosłych.

Kolor złoty

Kolor złoty jest używany wymiennie – zastępuje wszystkie inne kolory liturgiczne, nie może zastąpić kolorów fioletowego i czarnego.
Stosowany jest w czasie najważniejszych, uroczystych celebracji.
Kolor złoty symbolizuje bowiem czystość oraz godność majestatu,bogactwo.

 

Czarna sutanna - to długa szata do kostek, lekko wcięta w pasie, z niskim stojącym kołnierzykiem, zapinana z przodu na rząd małych guziczków, noszona przez duchownych różnych wyznań chrześcijańskich, w tym katolickich, anglikańskich i prezbiteriańskich.

Koloratka- kołnierzyk zdobiony haftem lub koronką, Duchowni noszą białą, usztywnioną koloratkę bez zdobień, zapinaną z tyłu a np.u redemptorystów jest ona naszyta dookoła na zewnątrz habitu.

Biret- okrągłe lub kanciaste usztywnione nakrycie głowy.

Humerał- w Kościele katolickim biała, prostokątna chusta z tkaniny lnianej będąca elementem stroju liturgicznego, okrywająca szyję i ramiona noszącego albę, zawiązywana na piersiach, kapłan wkładał humerał najpierw na głowę, a potem dopiero owijał nim szyję.

Alba- jest długą, białą szatą, sięgającą do kostek, z długimi rękawami,wywodzącą się ze starożytnej tuniki. Pierwotnie sporządzana z lnu, współcześnie również z innych tkanin.

Pasek- zwany także cingulum, jest jakby sznurem z frędzlami na obu końcach, którym przepasuje się albę, gdy jest za szeroka i za długa, by dobrze leżała na liturgii.Pas symbolizuje moc i łaskę Bożą, w którą odziani są chrześcijanie stający do służby Bożej. Sznur jest także znakiem pracy w służbie Bożej i posłuszeństwa,symbolizuje wstrzemięźliwość i panowanie nad pożądliwościami cielesnymi

Stuła - symbol władzy kapłańskiej, Stuła jest długą, szeroką wstęgą, lekko rozszerzoną na końcach, uszytą z tej samej tkaniny, co ornat. Biskup i kapłan noszę stułę zawieszoną na szyi i zwisającą swobodnie z przodu. Diakon natomiast zakłada stułę na kształt szarfy z lewego ramienia, ukośnie do prawego boku i tam ją spina.

Ornat - symbolizuje obowiązek kapłański, Ornat powstał z wierzchniej szaty rzymskiej, która była rodzajem płaszcza bez rękawów, z jednym tylko małym otworem na głowę. Ornatu używano przy wszystkich czynnościach kapłańskich.

Komża- jest skróconą alba o szerokich rękawach. Najpierw używano jej w chórze, czyli podczas liturgii godzin, a od XIV w. także do tych wszystkich liturgicznych, dla których alba nie była wyraźnie przypisana.

Kapa- używana w czasie nabożeństw zamiast ornatu, Kapa pierwotnie była strojem książąt i królów. Nie jest to zatem strój liturgiczny w takim znaczeniu jak pozostałe szaty liturgiczne. Nie ma też powszechnie przyjętej symboliki.Kapłan używa kapy w czasie szczególnie uroczystej liturgii i podczas udzielania sakramentów świętych poza Mszą świętą.

Dalmatyka- ma ją diakon zamiast ornatu, jest szatą własną diakona. Wkłada  ją na albę i stułę. Pierwotnie dalmatyka była strojem Świeckim. Za jej ojczyznę uchodzi Dalmacja, od której wzięła nazwę. Od IV w, nosili ją papież i diakoni rzymscy. Strojem liturgicznym diakona dalmatyka stała się w IX wieku. Była to szata długa i szeroka, nie przepasana, o krótkich i szerokich rękawach. Z czasem uległa skróceniu, a dla łatwiejszego jej ubierania przecięto ją z obydwu boków, łącznie z rękawami.Dalmatyka jest znakiem urzędu diakona, który zawsze cieszył się w Kościele wielkim szacunkiem. Szata ta symbolizuje zaszczyt i honor diakona, usługującego Chrystusowi Eucharystycznemu.

Piuska- nakrycie głowy biskupa, to mała, okrągła czapeczka, noszona przez duchownych katolickich na szczycie głowy. Zasadniczo fioletowa dla biskupów i arcybiskupów, czerwona dla kardynałów, biała dla papieża. Piuski noszą również niektóre zakony w kolorach określonych przez konstytucje zakonne.

Mitra - "czapka", którą nosi biskup w czasie kazania i błogosławieństwa, Mitra jako liturgiczne nakrycie głowy istnieje od XII wieku. Wywodzi się z nakrycia głowy urzędników państwowych. Modlitwy nazywają ją hełmem zbawienia, a w dwóch jej rogach symbolika dopatruje się obu Testamentów.

Paliusz- oznaka władzy papieża, paliusz ma formę taśmy szerokiej  na trzy palce, wykonanej z białego materiału na której wyszyte jest sześć krzyżyków jako materiał stosuje się wełnę owczczą  ma formę naszyjnika z dwoma końcami zwisającymi z przodu i na plecy, zakłada się go na ornat i jest znakiem godności i dostojności.

Tiara- "korona" papieża , różna od mitry, Tiara to ozdoba nieliturgiczna i jako taka używana była tylko przy okazjach nie związanych z liturgią: procesjach ze świątyni i do niej, ceremonialnych procesjach papieskich oraz przy ogłaszaniu decyzji dogmatycznych. Papież, podobnie jak inni biskupi, używa mitry jako liturgicznego nakrycia głowy.

 

 Naczynia i przedmioty Liturgiczne

Kielich - należy do przedmiotów koniecznych do sprawowania mszy,gdyż w nim po konsekracji znajduje się krew Pańska wymaga się, żeby był on wykonany ze szlachetnego metalu, który nie podległby korozji i przynajmniej od wewnątrz powinien być pozłacany.

Cyborium-  w chrześcijaństwie, przybiera kształt ozdobnej puszki przeznaczonej do przechowywania komunikantów. Tę puszkę z przykrywą (pyksis) powiększono w okresie gotyku dodając stopę, przez co nadano jej postać kielicha (pucharu).

Pateny - Zazwyczaj ma kształt talerzyka i przeznaczona jest do przenoszenia konsekrowanej hostii. wyróżnia się 3  rodzaje paten
Patena kielichowa - to płaska patena, która należy do standardowego wyposażenia kielicha. Patena głęboka - patena ta również należy do wyposażenia kielicha (gdy nie stosuje się pateny kielichowej lub gdy zachodzi potrzeba konsekracji komunikatów). Oprócz hostii mieszczą się także komunikanty.
Patena komunijna - najczęściej wyposażona w uchwyt,trzymana przez ministranta pod brodą wiernego przyjmującego komunię.na nią spadają cząsteczki Ciała Chrystusa.

Korporał - jest małym obrusem lnianym o wymiarach 50x50 cm na jego środku jest naszyty krzyż..W czasie sprawowania Liturgii Eucharystycznej ustawiane są na nim: kielich, patena oraz cyborium..Na korporale również przechowuje się i wystawia Najświętszy Sakrament

Palka - Palka służy do przykrywania kielicha podczas sprawowania eucharystii ,wykonywana jest z podwójnego złożonego materiału,który zwykle jest usztywniony np. tekturą Palka nie posiada znaczenia symbolicznego, a jedynie praktyczne - zabezpiecza znajdującą się w kielichu Krew Pańską,

Puryfikaterz- jest ręcznikiem służącym do oczyszczania pateny i wycierania kielicha przy udzielaniu komunii pod dwiema postaciami oraz po zakończeniu komunii, podczas puryfikacji.

Puszka - jest naczyniem do przechowywania Chleba Eucharystycznego.Pierwotnie była krągłym lub kwadratowym pudełkiem, a w średniowieczu przybrała kształt przykrywanego kielicha.

Ampułki - są używane począwszy od starożytności naczyniami kształtem przypominającymi dzbanuszki, w których w czasie przygotowania darów przynosi się wino i wodę. Zwykle umieszcza się je na szklanej lub metalowej tacce.

Welon na kielich- Jest to tkanina (chusta) koloru białego lub koloru ornatu, którą nakryty jest kielich do momentu przygotowania darów ofiarnych. Ponownie kielich nakrywa się tym welonem  po komunii.

Lawatarz- jest naczyniem używanym do obmycia rąk podczas ofiarowania (lavabo). Składa się on z dwóch części: naczynia z wodą w kształcie dzbanka i tacki, na którą spływa woda w czasie obmycia rąk.Niestety, lawaterz jest dość rzadko używany w liturgii - jego funkcję spełnia ampułka z wodą i zwykła tacka.

Ręczniczek- Ręczniczek jest kawałkiem płótna służącym kapłanowi do wycieranie rąk podczas lavabo.

Vasculum -  stojąca blisko tabernakulum, wypełnione wodą naczynie, w którym kapłan dokonuje obmycia (tzw. ablucja) palców po zakończeniu rozdzielania komunii.

Monstrancja- jest naczyniem liturgicznym ,służacym do wystawiania ciała Chrystusa do adoracji. Zwykle jest ona bogato ozdobiona.

Melchizedek- jest to specjalny, wyjmowany uchwyt, za pomocą którego Ciało Chrystusa można odpowiednio umocować w monstrancji lub kustodii

Kustodia- jest naczyniem liturgicznym, w którym przechowuje się Ciało Chrystusa celem umieszczenia jej w monstrancji podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu. Uchwyt w którym umieszcza się Ciało Chrystusa ma kształt półksiężyca i dlatego nazywa się luną bądź Melchizedekiem.

Kociołek- to naczynie liturgiczne, które z zewnątrz wygląda jak wiaderko z metalowym uchwytem. W czasie liturgii służy do przenoszenia wody święconej podczas obrzędu pokropienia lub poświęcania czegoś.

Kropidło- to przedmiot liturgiczny służący do obrzędu pokropienia, Możemy wyróżnić dwa rodzaje kropideł. Pierwszy z nich składa się z uchwytu, na którego końcu jest metalowa kula z małymi otworkami, w środku której znajduje się woda Święcona, drugi rodzaj przyjmuje forme miotełki z klębkiem włosia.

Łódka z mirrą- to naczynie liturgiczne do przechowywania mirry. W czasie liturgii Służy do przenoszenia mirry i zasypywania go w kadzidle, mirra jest symbolem uwielbienia, modlitwy i ofiary.

Kadzidło- to naczynie służące do wykonywania okadzenia w czasie liturgii.Jest wykorzystywany przede wszystkim podczas adoracji Najświętszego Sakramentu i uroczystej Eucharystii. Inna nazwa trybularza to kadzidło.W trybularzu znajdują się węgielki, które kapłan posypuje mirrą.

Paschał – duża woskowa świeca (z wosku pszczelego), którą zapala się w Wigilię Paschalną i ustawia w centrum prezbiterium lub obok ambony na czas Okresu wielkanocnego. Jest symbolem zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.

Mszał rzymskinajważniejsza księga liturgiczna w Kościele katolickim obrządku rzymskiego, zawierająca teksty stałych i zmiennych części mszy. Mszał zawiera wskazówki potrzebne do sprawowania ofiary eucharystycznej oraz dotyczące szczególnych celebracji związanych z poszczególnymi obchodami i okresami roku liturgicznego.

Lekcjonarz – księga liturgiczna używana w Kościele katolickim. Zawiera czytania biblijne na poszczególne dni roku liturgicznego. Lekcjonarz jako osobną księgę liturgiczną wprowadzono po Soborze Watykańskim II. Przedtem czytania umieszczone były razem z innymi tekstami liturgicznymi w Mszale.

Krzyż procesyjny- składa się z krucyfiksu, niekiedy bogato zdobionego, z przytwierdzoną figurą Chrystusa ukrzyżowanego lub jego wyobrażeniem malarskim, niesiony na przodzie procesji w kościołach chrześcijańskich.

Brewiarz - w chrześcijaństwie księga liturgiczna do odprawiania liturgii godzin, czyli codziennej modlitwy Kościoła.

 

Postawy I Gesty Liturgiczne

Postawa stojąca
- postawą wyraża szacunek i gotowość.
- Stoimy w czasie obrzędów wstępnych i obrzędów zakończenia (poza wyjatkiem ogłoszeń), w czasie śpiewu przed ewangelią i w czasie ewangelii, wyznania wiary i modlitwy powszechnej, po przygotowaniu darów do przeistoczenia i od śpiewu „Ojcze nasz...” do „Baranku Boży...” włącznie.
- Stoimy wyprostowani ze złożonymi rękoma

Postawa siedząca
-jest znakiem skupienia,przyjmowania i rozważania słowa Bożego-, wszystkie czytania(poza ewangelią i śpiewem Alleluja),homilia

Postawa klęcząca
- Postawa modlitwy, czci i największego uwielbienia.
- Klęczymy zawsze przed Najświętszym Sakramentem, czyli w czasie przeistoczenia, przy otwartym tabernakulum, w czasie komunii, przed Najśw. Sakramentem w monstrancji i na słowa „Oto Baranek Boży...” - Klęcząc zawsze mamy złożone ręce !

Leżenie krzyżem – tylko w Wielki Piątek- celebrans

Przyklęknięcie
- Oznaka uwielbienia i adoracji
- Przyklękamy zawsze na prawe kolano i nie robimy nic innego  (np. znaku krzyża)
- Przyklękamy tylko przed Najświętszym Sakramentem.

Ukłon
- Zastępuje przyklęknięcie
- Wykonujemy go przekazując znak pokoju, LSO podczas sprawowania czynności liturgicznych.

Gesty rąk
- ręce złożone
- znak krzyża
- uderzenie w pierś
- podanie ręki

 

Podział Mszy Świętej

 

Obrzędy wstępne:
        Wejście z towarzyszącym śpiewem
        Pozdrowienie wiernych
        Słowo wprowadzenia
        Akt pokutny
        Gloria in excelsis Deo ( w okresie Bożego Narodzenia)
        Modlitwa
Liturgia Słowa Bożego:
        Czytania biblijne
        Śpiewy między czytaniami
        Śpiew przed ewangelią (alleluja)
        Ewangelia
        Homilia
        Wyznanie wiary
        Modlitwa powszechna
Liturgia ofiary (Eucharystyczna):
        Przygotowanie darów ofiarnych
        Modlitwa Eucharystyczna
        Obrzędy komunijne
Obrzędy zakończenia::
        Ogłoszenia duszpasterskie
        Pozdrowienie wiernych i błogosławieństwo
        Rozesłanie

 

Podział Starego i Nowego Testamentu

Stary Testament

Prawo – Tora (Pięcioksiąg Mojżesza)

 1.   Księga Rodzaju – Bereszit („Na początku”), (Rdz) – Liber Genesis (Gen)
 2.   Księga Wyjścia – Welle szemot („Oto imiona”), (Wj) – Liber Exodus (Ex)
 3.   Księga Kapłańska – Wajjikra („I zawołał”), (Kpł) – Liber Leviticus (Lev)
 4.   Księga Liczb-Wajedabber(„I mówił”), Bemidmar („Na pustyni”), (Lb) Liber Numeri (Nu)
 5.   Księga Powtórzonego Prawa– Elle Haddewarim(„Oto słowa”), (Pwt)– Liber Deuteronomium (Deu)

Pozostałe księgi historyczne

    6.    Księga Jozuego (Joz) – Liber Iosue
    7.    Księga Sędziów (Sdz) – Liber Iudicum
    8.    Księga Rut (Rt) – Liber Ruth
    9.    1 Księga Samuela (1Sm) – Liber I Samuelis
    10.   2 Księga Samuela (2Sm) – Liber II Samuelis
    11.   1 Księga Królewska (1Krl) – Liber I Regum
    12.   2 Księga Królewska (2Krl) – Liber II Regum
    13.   1 Księga Kronik (1Krn) – Liber I Paralipomenon
    14.   2 Księga Kronik (2Krn) – Liber II Paralipomenon
    15.   Księga Ezdrasza (Ezd) – Liber Esdrae
    16.   Księga Nehemiasza (Ne) – Liber Nehemiae
    17.   Księga Tobiasza (Tb) – Liber Thobis
    18.   Księga Judyty (Jd) – Liber Iudith
    19.   Księga Estery (Est) – Liber Esther
    20.   1 Księga Machabejska (1Mch) – Liber I Maccabeorum
    21.   2 Księga Machabejska (2Mch) – Liber II Maccabeorum

    Księgi mądrościowe (dydaktyczne)

    22.   Księga Hioba (Hi) – Liber Iob
    23.   Księga Psalmów (Ps) – Liber Psalmorum
    24.   Księga Przysłów (Prz) – Liber Proverbiorum
    25.   Księga Koheleta (Koh) – Liber Ecclesiastes (Ecl)
    26.   Pieśń nad pieśniami (Pnp) – Canticum Canticorum
    27.   Księga Mądrości (Mdr) – Liber Sapientiae
    28.   Mądrość Syracha (Syr) – Liber Ecclesiasticus

    Księgi prorockie

    Prorocy więksi

    29.   Księga Izajasza (Iz) – Liber Isaiae
    30.   Księga Jeremiasza (Jer) – Liber Ieremiae
    31.   Lamentacje Jeremiasza (Treny) (Lm) – Lamentationes (Threni)
    32.   Księga Barucha (Ba) – Liber Baruch
    33.   Księga Ezechiela (Ez) – Prophetia Ezechielis
    34.   Księga Daniela (Dn) – Prophetia Danielis

    Prorocy mniejsi

    35.   Księga Ozeasza (Oz) – Prophetia Osee
    36.   Księga Joela (Jl) – Prophetia Ioel
    37.   Księga Amosa (Am) – Prophetia Amos
    38.   Księga Abdiasza (Ab) – Prophetia Abdiae
    39.   Księga Jonasza (Jon) – Prophetia Ionae
    40.   Księga Micheasza (Mi) – Prophetia Michaeae
    41.   Księga Nahuma (Na) – Prophetia Nahum
    42.   Księga Habakuka (Ha) – Prophetia Habacuc
    43.   Księga Sofoniasza (So) – Prophetia Sophoniae
    44.   Księga Aggeusza (Ag) – Prophetia Aggaei
    45.   Księga Zachariasza (Za) – Prophetia Zachariae
    46.   Księga Malachiasza (Ml) – Prophetia Malachiae

 

Nowy Testament

Księgi Historyczne - Ewangelie
                     Ewangelia Mateusza (MT lub MAt) 28 rodziałów
                     Ewangelia Marka (MKlub Mar) 16 rodziałów
                     Ewangelia Łukasza (Łk lub Łuk) 24 rozdziały
                     Ewangelia Jana (J lub Jan) 21 rozdziałów

Dzieje Apostolskie - 28 rozdziałów autorem jest Łukasz Ewangelista
Ksiegi dydaktyczne( madrościowe)
                     List do Rzymian                          - 16 rodziałów autorem jest Paweł z Tarsu
                     1 List do Koryntian                      - 16 rozdziałów autorem jest Paweł z Tarsu
                     2 List do Koryntian                      - 13 rozdziałów autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Galatów                            - 6 rozdziałow autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Efezjan                             - 6 rozdziałow autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Filipian                             - 4 rozdziały autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Kolosan                            - 4 rozdziały autorem jest Paweł z Tarsu
                     1 list do Tesaloniczan                  - 5 rozdziałów autorem jest Paweł z Tarsu
                     2 list do Tesaloniczan                  - 3 rozdziały autorem jest Paweł z Tarsu
                     1 list do Tymoteusza                    - 6 rodziałów autorem jest Paweł z Tarsu  
                     2 list do Tymoteusza                    - 4 rozdziały autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Tytusa                              - 3 rozdzaiły autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do Filemona                           - 1 rozdział autorem jest Paweł z Tarsu
                     List do hebrajczyków    - 13 rozdziałow osoba ze środowiska Pawła z tarsu
Listy powszechne
                                List do Jakuba
                                1 List św.Piotra
                                2 List św.Piotra
                                1 List Jana
                                2 List Jana
                                3 List Jana
                                List Judy
Ksiegi Prorockie
                     Apokalipsa Św.Jana  - 22 rozdziały autorem jest Jan ewangelista

Podział ksiąg Biblii na rozdziały został dokonany w XII w., a wersety zostały ponumerowane w XVI w. Ułatwiają wskazanie odpowiedniego miejsca w Biblii,  oznaczenia  są umownymi skrótami

Przykład: 

   2 Sm 10,5 = Druga Księga Samuela, rozdział 10, werset 5;
   Mt 25, 31-46 = Ewangelia według św. Mateusza, rozdział 25, wersety od 31 do 46.